Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Soldu gitti hani, o gül bağlarım?
Güz oldu dört mevsim, elveda Hacom!
Geldi geçti ani, güzel çağlarım,
Azaldı hevesim, elveda Hacom!

Beklettin yıllarca, gücendim, küstüm,

Dön gel, diye diye, kısıldı sesim,
Dillerim tükendi, el vicdan Suzi!
Gurbet senin, hüzün benim adresim,
Gizli ağlamaktan, kuruttum gözü,
Sellerim tükendi, elveda Suzi!

Vaatler vererek, gürlediğiniz,
Emekliler, yalan yeliniz değil!
Seçimden seçime, parlattığınız,
Emekliler, oydan seliniz değil!

Sadaka değil de, hakkını ister,

Hasretin bağrıma, saplanan bir ok,
Görüyorum seni, her gün düşümde.
Yangına gerek yok, oda gerek yok,
Sönmeyecek bir kor, var ya döşümde.

Sen bana verilmiş, en büyük ceza,

Dünya telaşıyla, geçti hayatım,
Koşturdum kendimi, yordum erenler!
Olsa neye yarar, sarayım, yatım,
Toprakmış gidecek, yurdum erenler!

Leyla'yı bilmiştim, yarama merhem,

Kırıkhan’dan gittin, çok değişti köy,
Hollanda cinsinden, inekler geldi.
Ekin ekmek, biçmek, artık kolay şey,
Biçerdöver çıktı, oraklar öldü.

Anam ısrar etti, ben hep yok dedim,

Geçti beni benden, alan mevsimler,
Nerede yüzüme, gülen isimler?
Kırık çerçeveler, solan resimler,
Yüreğim eskici dükkânı şimdi.

Vuslata ermeyen, hayaller yarım,

Yıllar sonra döndüm, değişmiş şehir,
Metruk, camlar kırık, hanım nerede?
Gittim hayat ona, olmuştu zehir,
Gönlü hayli buruk, anam nerede?

Kerpiç ev yerini, apartman almış,

Temmuz, ağustos sıcağına eş,
Denizleri yaktı eylül güneşi.
Yüreklerde hâlâ sönmeyen ateş,
Benizleri yaktı eylül güneşi.

Ne yağmur kokusu, ne sarı yaprak,

Gamlanma güzelim, sil gözyaşını,
Gül ki Kırıkhan’da, solmasın güller!
Elif gibi dik dur, eğme başını,
Sev ki yüreğimi, çatlasın eller!

Varlığın can verir, ruhum, özüme,