Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Dünyanın cilası, cezbine kandık,
Ömür denizini tükenmez sandık,
Bir aşkın narında birlikte yandık;
Ne ben yıktım, bozdum, ne sen ahdi yar!
Şimdi ikimiz de olduk ihtiyar.

Seninle güzelim ömrün son demi,
İkinci baharda buluşacağız.
Limana demirler iken son gemi,
El ele sahilde dolaşacağız.

Çiçeklerden sana taç öreceğim,

Kanallarla yürüttüler,
Yavaş yavaş erittiler,
Tarım için kuruttular,
Yağdı yağmur doldu yine;
Amik Gölü geldi yine.

Evvela İskender, bu şehri kurdu,
İtilaf güçleri, kuşattı yurdu,
Fransız’a karşı, direndi durdu;
Namerdi serersin, İskenderun’da.

Henüz hayattayken, Gazi Mustafa,

Kapattım kapımı, sürgüyü çektim,
Gönül kilidini, aç deme bana!
Gam ekili dünü, sorguya çektim,
Yine mavi boncuk, saç deme bana!

Ahu gözlerine, aşkla bakardım,

Kendi iyi çoban, bizi Karaman,
Koyunu sayanlar, iflah olmasın!
Hakikatte çıban, sözde kahraman,
Boyuna soyanlar, iflah olmasın!

Oynayıp garibin, düş, umuduyla,

Sensiz hayat donuk, renkli geçmiyor,
Güneş dahi sönük, ışık saçmıyor,
O şen ağzım yumuk, bıçak açmıyor;
Lâl oldum diyorum, insafın yok mu?
Bozuldu ayarım, tek lafın yok mu?

Bana yüklemişsin bütün günahı,
Gözlerinin hiç mi kabahati yok?
Zor ederdim işven ile sabahı,
Nazlarının hiç mi kabahati yok?

Yeniden doğmuştum bir selamınla,

Bu gece yolcuyum Harem'de, elveda İstanbul'a.
Seni görmek nasip olmalı, her kula.
Kimine altın olmuş toprağın, taşın.
Kimini de muhtaç etmişsin bir çula.

Kimine sığınacak liman, kimine yavan ekmek aşın.

Bir yabancı gibi öyle uzaktan,
Bakma daha fazla, insafın yok mu?
Ömrümü geçirdim gamlı süzekten,
Sıkma daha fazla, insafın yok mu?

Düşen bin parçadır o mah yüzünden,