Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Unutulmuş bir rüyadan çıkıp geldin,
Bir öksüze can verdi,
Bulutların ardında gizlenen yüzün.
Sevinçli bir çocuğa dönüştü hüzün.
Şimdi dörtnala koşan küheylanın
Yelesindeki rüzgârdır zaman.

Köhne şehirlerin tadı kalmadı,
Sümbüllü dağlara sürün beni oy!
Gerçek sevdaların adı kalmadı,
Yaralarım derin, sarın beni oy!

Ağzınla kuş tutsan, yaranamazsın,

Sevenler muhakkak, çeker ızdırap,
Ya aş çöl, dağları, ya söz etme, sus!
Şehir boş, loş sokak, han dar, can harap,
Ya koş çal kapımı, ya toz etme, sus!

Hasretin takvime, eyledi esir,

Gidişin başımı, dertlere saldı,
Göz göz yaralarım, kanıyorum ben.
Hasretin neşemi, arzumu çaldı,
Köz köz ciğerlerim, yanıyorum ben.

Yaban ellerinde, gezen hazalım!

Neredeyim diye merak edersen?
Yad ellere sürgün, kuşa sor beni.
Niçin sesi çıkmaz, haber yok dersen?
Yol kenarı dargın, taşa sor beni.

Kimse bilmez dıştan, gülüyor sanır,

Ömür geldi geçti, halen peşinden,
Koşuyorum Leyla’m, durmuyorsun sen!
Neler çektim gurbet elin kışından?
Üşüyorum elam, sarmıyorsun sen!

Sayıklar dururum, her an ismini,

Terk edince yurdumu,
Başın göğe erdi mi?
Onulmayan derdimi,
Cerrahtan duy, cerrahtan!

Gözyaşımı çok sildim,

Bir hırka, bir heybe, yayan giderim,
Ben dağı geçerim, yol sizin olsun.
Gönlü aşk bağında, yayar, güderim,
Ben fiği biçerim, gül sizin olsun.

Yerde ise nefis, tacı düşlemez,

Dörtnala koşan bir küheylanın,
Kapıldım rüzgârına,
Yelelerine tutundum,
Bir türlü varamadım,
Masallardaki mutluluk diyarına;
Kandım...

Unuturum diye aklına sorma,
Aktif bir volkanı söndüremezsin.
Boşu boşuna hiç kendini yorma,
O masum gönlünü kandıramazsın.

Leyla gibi gerçek, candan severken,