Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Gözlerinin kıyılarına tutundum,
Direniyorum.
Bıraksam derinliğinde,
Kaybolacağım.
Kalbim söz dinlemiyor,
Sevdi mi, delice seviyor,

Yaşanmışlıkların ağır yükünü taşıyan,
Bir sevda emekçisiyim.
Vuslata kaç var bilemiyorum.
Zaman akarken, ömrümü öğütüyor,
Yorgun bir su değirmeni;
Günbegün fire veriyorum.

Döküldü yaprağım, kırıldı dalım,
Esti rüzgâr-tipi, bari sen esme!
En yakın dostlarım, attılar çalım,
Kesti bağı-ipi, bari sen kesme!
Vicdanın bu kadar, kara mı Esma?

Kuş gibi çırpınır, yuvası için,
Merhametli anne, kıymetli yârdir.
Kaygılar beynini, yer için için,
Kadın zirvelerde, eriyen kardır.

Çamaşır, bulaşık, temizlik, yemek,

Geçti gitti dünün, tatlı anları,
Mazilerin yâdı, izi kalmadı.
Tükendi sevdanın, heyecanları,
Güzellerin adı, nazı kalmadı.

Kapanmadı henüz, bak yaram sızlar,

Çimen gözlerinle, öyle ıraktan,
Fettan fettan bakıp, el etme Oya!
Elma yanaklardan, hayli yürekten,
Bana gamze çakıp, del etme Oya!

Bekletme ne olur, ömür geçiyor,

Farz et ki yorgun bir seyyahım hancı,
Bir gece ansızın uğradım sana.
Ben Amanoslar’da garip yabancı,
Uzaktan geldim geçitteki hana.
Yorgunluklarımı bir anda silen,
Yaşantının gözü, yolusun Belen.

Mevsimler değişti, şöyle bakınca,
Kar-kış belli değil, yaz belli değil.
Biraz cila sürüp, peruk takınca,
Kır kaş belli değil, daz belli değil.

Okumadan dizer, ciltleri raf raf,

Uzaklara uzun uzun dalarken,
Her boş baktığında, beni hatırla.
Yad ellerde hüzün ile dolarken,
Her baş büktüğünde, beni hatırla.

Çok çekmişken, vefa bilmez yüzlerden,

Seninle gök ile deniz gibiyiz,
Sevdalı fakat kavuşamayan.
Yürekte tutup ismini, kıyamete taşımak
Nedir bilir misin?
Bülbüller gibi şakıyarak aşkını,
Say ki yaralı, kötürüm biri iken,