Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Bak şu dünyanın işine,
Düşmüşüz uğraş peşine,
Girdik kırk yedi yaşına;
Geçiyor ömür, geçiyor.

Gençlik çabuk göçtü gitti,

Karıncalar yuva yapmış gövdene,
Dalların meyvesiz, elma ağacı.
Öylesine yorgun gördüm bu sene,
Kolların dermansız, elma ağacı.

Ben gibi seni de alt etmiş zaman,

Kalbinde şükür, dilinde zikir,
İster zengin olsun; isterse fakir,
Hiç bir kulu görmeden hakir,
Dön ey gönül, hoşgörüyle dön!

Huzuru arama köşkte, sarayda.

Koştum yar peşine, damla yılmadım,
İlden ile sürdü, çevirdi yollar.
Düştüm har döşüne, gamla ölmedim,
Aldan ala vurdu, kavurdu çöller.

Balı bırak, paslı zehirler içtim,

Bu gece uyuma gel sahile!
Öylesine yorgunum bir bilsen.
Koşturdun peşinden düşürdün dile,
Sarardı benzim, soldu ten,
Yıllar sensiz geçti nafile;
Yokluğun kâbustu,

Aramıza hendek, sınır çekildi,
Hasret, firak girdi, çevirdi teller.
Kimi asfalt, kimi toprak, kimi çakıldı,
İlden ile sürdü, savurdu yollar.

Koştum Mecnun gibi Leyla peşine,

Bırak işi, stresi, kalabalığı,
Ver elini çıkalım bizim yaylaya!
Ani ve usulca olsun gidişimiz.
Söyleme bence;
Fatoş’a, Meryem’e, Ayla’ya…

Yaşadıklarım tiyatro mu gerçek mi anne?
Birbirinin ardından çamur atan atana.
Vefa, yalnız bir semtin adında mı kalmış ne!
Kardeş görünüp birbirini satan satana.
Anneler gününü nasıl kutlayayım söyle?
Kahpe bir kurşunla vurulup yatan yatana…

Gittin ya, kâbustan beter her anım,
Çöken yanım solu, yoklar dururum.
Dümenim bozuldu, biter dermanım;
Yüküm gamla dolu, tekler dururum.

Sadece zulamda resmini değil,

Karda yolunu kaybeden zarafet!
Çıka bata yürüyüp düşüyorsun.
Yağan kar mı, yoksa sen misin afet?
Titrek bir ceylan gibi üşüyorsun.
Gel yüreğimin alevinde ısın,
Alazım seni de yakarsa affet!