Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Siyah bir zambağa düşerken cemreler,
Sustukça ağırlaşan yüreğim,
Sığar mı bu ıssız vadilere?
Varlığı cennet, yokluğu cinnet Hercai,
Al, beni de götür sen kokan illere!

Siz hiç yaşlanmayacaksınız benim gözümde,
Yüreğimde yaşıyorsunuz yorgun çınarlar.
Hayatımın akışında, sözümde, özümde,
Derin izler taşıyorsunuz yorgun çınarlar;
Özlüyor sizi kasabalar, köyler, sınırlar.

Rüzgârın nağmeleriyle kararır gök kubbe,
Bir bahar bulutu gibi çökersin gözlerime.
Çisil çisil yağarken toprağa yağmur,
Titrek damlalar vurur kederli pencereme,
Buğulu camlarda belirir siluetin;
İnce ince düşerken yaprağa yağmur.

Dört bir yanımızda kin-nefret hırıltıları,
Yalan revaçta, etrafa saçılmış hıyanet.
Hırs-makam uğruna kopuyor onca kıyamet,
Masallarla mest edilmiş şuuraltıları;
Dört bir yanımızda kin-nefret hırıltıları.

Yar diyerek ardın sıra bağrıma,
Vursam da unutursun, vurmasam da.
Şu kuru canımı senin uğruna,
Versem de unutursun, vermesem de.

Bırakmasam incecik ellerini,

Her gece, yokluğunla gönlümü avutarak;
Çile otağında kıvrandığım, umurunda mı?
Alevden sözlerle beynime kan sıçratarak,
Hüznümü mayalamak, senin hamurunda mı?
Her gece, yokluğunla gönlümü avutarak;
Beklediğim bengisu, Nisan yağmurunda mı?

Bir çocuk boğulup vurmuş kıyıya,
İnsanlık ölmüş, vicdanlar kapkara.
Nerede uygarlık düşmüş kuyuya,
Cennet kuşu, açtın bağrımda yara.

Vebalini kaldıramaz kâinat,

Bir ilkbahar daha neşe saçarken,
Bahçelerde gül-menekşe açarken,
Sen muamma, köşe bucak kaçarken,
İz sürdüm, peşine il il takıldım;
Hangi yana baksam yoksun, yıkıldım.

Annem yaşama sevincim, annem yar,
Hastalandığında dünya bana dar.
Ne kadar yaşlansan, nefesin yeter,
Sevgiyle bakışın, şen sesin yeter.
Dualarımdasın, doğrul beni sar!
Cennet diye göğüs kafesin yeter.

Ramazan davulcusu uyandırdı,
Seni unutturan gecenin koynundan.
Bak yine aklıma düştün!
Lirik şiirlerin terennümünü duyamadın,
Sensiz ihtiyarladı kelimelerim.
Tenhalarda suskun gam heykelinin,