Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ceylan gözlerin, gecenin alacasına yeter;
Ay, gözlerinin mahzun alyansına gizlenir.
Nazenin teninde misk-i amber tüter,
Ilgıt ılgıt esen seherde, yar gözlenir;
Metruk bir handa, yokluğun ölümden beter.

Gözlerinizden güneş doğuyorken her sabah,
“Günaydın! ” demeniz bana dünyaları verdi.
Vakit ne çabuk geçti, baktık yıl sona erdi;
Yüzüm gülse de içimde alazlanır bir ah!
Gözlerinizden güneş doğuyorken her sabah.

İnce ince boncuk dizer ellerin,
Göz nurundur gergefteki güllerin,
Neden susmuş, şakımıyor dillerin?
Gizli sevdayla bağrı dağlı mısın?
Söyle, yoksa sen Yayladağlı mısın?

Dalda akasya, portakal çiçekleri,
Etrafa rayihalar saçmakta.
Büyülenen ruhumda buğulanır izlerin,
Mevsimidir aşkın, laleler açmakta.
Gölgene sevdalı bir bulutum,
Yorgun bedenimi diriltir gözlerin.

Mart sadece kazma kürek değil,
bu sefer yüreğimizi de yaktı.
“Maraş’tan bir haber geldi,
dediler ki Meyrik ölmüş oy..”
Ağıdını sana mı yakacaktık Muhsin’im?
Kartallar yüksekten uçar biliyorum.

Kader, omzuma dağ mı koydu; mıh gibi çakılmışım.
Sana serenadı, ishak kuşları söylüyor; kekliğim.
Keder, yollarıma ipotek mi koydu; kör yollara takılmışım.
Ben sustukça; zül cemaline, haramiler bileniyor kekliğim.

Dolu vurmuş başak değil; benim, yerlere düşen.

Hicran güllerinin son matemidir,
Güneşini kesti ziftten bulutlar;
Yıllar yılı ayaz yedi umutlar.
Esecek olan bahar meltemidir,
Hicran güllerinin son matemidir.

Pusatsız yüreğim ne kadar dayanabilir?
Gök gözlerinin esiriyim sevda nakışlım.
Tutuşan mum alevi ne kadar yanabilir?
Çıkmaz bir aşkın eseriyim mahmur bakışlım.

Gelişinle dağların karı-buzu çözülür,

Söyleyecek söz kalmadı dilimde,
Kara bir matem göğümü sarıyor.
Merhamet yok terör adlı zalimde,
İçim yanıyor, yüreğim kanıyor…

Yolum kalleş bir pusuya sapıyor,

Daha dün, siyah önlüklerinize
kurdela takıyorken,
ne çabuk düştü ömür takviminden
yirmi beş yıl?
Saçlarımdaki aklar
sanmayın ki tebeşir tozu,