Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Kaderin çizdiği farklı kulvarlarda,
Tortulu hüzünlerle at başı yarışırken,
Bir tutam sevgiye aç kalmıştık gülüm.
Saçımızda ak, tenimiz kırışırken,
Mutluluk heybesinden sen çıktın gülüm.
Susuz vahalarda çöllere karışırken,

Senden sonra esti rüzgâr,
Yağdı yağmur.
Hem üşüdüm, hem ıslandım.
İsli sokak lambası gibi
İçten içe,
Hem ışıdım, hem paslandım.

Erguvan düşlerime yusufçuklar konar,
Saçaklarıma, güleç kırlangıçlar tüner;
Şiirlerime, tebessümlü muştular siner.
Her gece nağmesi ayrılık olan neyler!
İnleyen figanınız ne vakit diner?

Güzel günlerin aşkıyla yazdığım,
Tüm şiirleri ateşe veriyorum.
Karakış gecelerinde, yüreğe kazıdığım
Dizeler, artık şahitlik yapamayacak;
Yangının isini taşıyan yüreğime.
Kepenklerim zamansız indi;

Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Hiç olmazsa, bir aralık bırak;
Soldurma içimdeki toy yaprakları,
Gülşenimde yeni açmıştı leylak;
Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Titreyen düşlerime, olsun sığınak.

Heron’un kayıtlarına bakıyorum,
Hantepe’de olanlara kanım donuyor,
Yüreğim parçalanıyor ürperiyorum.
Bu kalbi, aklı olmayan makinenin bile,
Vicdanı sızlamıştır gördüklerine.

Vazgeçilmez sevdam, uğur böceğim,
Ömre bedel her gülüşün kelamın!
Geceleri açan kaktüs çiçeğim,
Uykumu aralar, içten selamın!
Çobanyıldızı gibi gönderimdesin,
Yüreğimin en harlı yerindesin.

Dingin bir ömrün gölgesinde,
Kırık düşlerle yosunlu duvarlara,
Yaslanıp bekledim seni.
Kaçırma gözlerini, özlemlerimden!
Kayıp yıllarımın salkım hüzünleri,
Ancak gözlerinin maviliğinde dağılır.

Mevsimler yetim kaldı, besteler ise yarım,
Güvercinlerin gözlerinden kan damlar suya.
Keskin kılıçlarla bölündü o masum rüya,
Darağacında can çekişir sessizce zârım;
Kırmızı gül solduğu zaman…

İbresi takılmış bir saat gibi,
Kaç çağdır tutuklu kaldım kim bilir?
Rüzgâr gözlerinle güldükten sonra,
Ve kalbimi söküp aldıktan sonra;
Kaç limandan demir aldım kim bilir?