Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Yaşam denen kilitli sandığı aç!
Sebildir sana sevgim, sebil.
Soluk düşlerine, lirik şiirler saç!
Sıradan biri değilim, senin için bil!

Düşledikçe nabzım, daha hızlı atar;

Çisil çisil yağarken yağmur,
Titrek damlalar vurur pencereme
Buğulu camlarda belirir siluetin;
Yağar haneme, halka halka nur.

İplik iplik yağarken yağmur,

Güzel günlerin aşkıyla yazdığım,
Tüm şiirleri ateşe veriyorum.
Karakış gecelerinde, yüreğe kazıdığım
Dizeler, artık şahitlik yapamayacak;
Yangının isini taşıyan yüreğime.
Kepenklerim zamansız indi;

Martılar kanat çırptığında,
Menekşeler mor mor açtığında,
Saba yeli tenine çarptığında,
Uyandır beni, hemen uyandır!

Dalga seslerini duymalıyım,

Erguvan düşlerime yusufçuklar konar,
Saçaklarıma, güleç kırlangıçlar tüner;
Şiirlerime, tebessümlü muştular siner.
Her gece nağmesi ayrılık olan neyler!
İnleyen figanınız ne vakit diner?

Senden sonra esti rüzgâr,
Yağdı yağmur.
Hem üşüdüm, hem ıslandım.
İsli sokak lambası gibi
İçten içe,
Hem ışıdım, hem paslandım.

İbresi takılmış bir saat gibi,
Kaç çağdır tutuklu kaldım kim bilir?
Rüzgâr gözlerinle güldükten sonra,
Ve kalbimi söküp aldıktan sonra;
Kaç limandan demir aldım kim bilir?

Vazgeçilmez sevdam, uğur böceğim,
Ömre bedel her gülüşün kelamın!
Geceleri açan kaktüs çiçeğim,
Uykumu aralar, içten selamın!
Çobanyıldızı gibi gönderimdesin,
Yüreğimin en harlı yerindesin.

Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Hiç olmazsa, bir aralık bırak;
Soldurma içimdeki toy yaprakları,
Gülşenimde yeni açmıştı leylak;
Kapatma yüzüme tüm kapıları,
Titreyen düşlerime, olsun sığınak.

Mevsimler yetim kaldı, besteler ise yarım,
Güvercinlerin gözlerinden kan damlar suya.
Keskin kılıçlarla bölündü o masum rüya,
Darağacında can çekişir sessizce zârım;
Kırmızı gül solduğu zaman…