Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Hatay kavunu musun, sarı ve tatlı?
Ağzın Allah kelamıyla kıraatlı.
Yalnızlığıma arıyorken bir derman,
Rabbim seni mi yazdı, gönlüme ferman?
Uzaklarda olsan da olur musun teselli?
Nur Dağı’ndan öte, selamını yolla yeterli.

Her gece, bir mehtap doğar gözlerinde,
Her hece, bir yıldızlı şuadır sözlerinde.

Ruhumun gözyaşları, gülüşüne hasret,
Bana sabret, yüreğimi yüreğine hapset.

Hüzün tortularından örülü saraylarımızda,
Kıymıklara bölünürken bedenlerimiz,
Gizemli bir sevdanın eteğine tutunduk.
Sevda sağanağında kenetlenirken ellerimiz,
Zor olanı seçti yasaklı gönüllerimiz.

Kırık bir plak gibi döner saatler,
Boşluğunun devasızlığı devleşir.
Hasret hayalinle birleşir,
Üstüme yürür hakikatler.

Her mevsim yeniden açar,

Kanatlan gel turnam;
Amber sürülmüş meltemlerde,
Çiçekler rayihalar saçarken;
Uçup da gel turnam.

Gel ki yüreğim yangın yeri,

Suya gem vurulmaz, balçıkla sıvanmaz güneş,
Binlerce güvercin ikbale kanat çırparken,
İbrahim’i korkutmaz kinle yakılan ateş.
Ölüm bile vız gelir, kalpler aşkla çarparken;
Bilmezler ki Yusuf’un damdan hoşlandığını,
Mahzenlerde yeni bir fecre başlandığını.

Takılıp kalmıştı; iş, aş, eşe,
Donuk hayatında, yoktu neşe.
Tünek evlerde ziyaya hasret,
Hezeyanlı ruhuna çökmüştü kasvet.
Bir gece maveradan geldi ses,
Çözüldü kelepçeler, açıldı kafes.

Suskunluk, yol ayrımının en sancılı anıymış.
Her notası hançermiş kırık türkülerin;
Cellât gibi boynumu vururken zaman,
Ayrılık, lâlezarımın en acılı yanıymış.

Cam silmesi kadar kolay değilmiş,

Sevda oyununu bozduğundan beri,
Yüreğinin kepenklerini açamıyorum.
Avuçlarımda sensizliğin kıyamet teri,
Kınalı saçlarına yıldız saçamıyorum.
Sessiz ölen bu adam, canlanır mı geri?
Sürgün gözlerine esirim, kaçamıyorum;

Her şey gibi zaman da eskidi, eyvah gülüm!
Göçtü kervanlar, dağılan bomboş bir han kaldı.
Tıkandı yollar, nerde kaldı o seyyah halim?
Şen şakrak yıllardan sağılan hoş bir an kaldı.

Gel-gitler durdu, kabına çekildi denizler,