Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ceylan gözlerin, gecenin alacasına yeter;
Ay, gözlerinin mahzun alyansına gizlenir.
Nazenin teninde misk-i amber tüter,
Ilgıt ılgıt esen seherde, yar gözlenir;
Metruk bir handa, yokluğun ölümden beter.

Gözlerinizden güneş doğuyorken her sabah,
“Günaydın! ” demeniz bana dünyaları verdi.
Vakit ne çabuk geçti, baktık yıl sona erdi;
Yüzüm gülse de içimde alazlanır bir ah!
Gözlerinizden güneş doğuyorken her sabah.

İnce ince boncuk dizer ellerin,
Göz nurundur gergefteki güllerin,
Neden susmuş, şakımıyor dillerin?
Gizli sevdayla bağrı dağlı mısın?
Söyle, yoksa sen Yayladağlı mısın?

Uçurmasam yüreğimdeki sevda kuşlarını,
Kalbinin pembe köşküne kim kurulur?
Hangi hayal bekçisi benim gibi vurulur?
Gergefteki nakış gibi taşır bakışlarını,
Yokluğunda, asude bir deniz gibi durulur;
Uçurmasam yüreğimdeki sevda kuşlarını,

Patiska gibi örtüyor şehrini kar,
Yorgun dallarda alaca aklar,
Bahçende lâleler üşüyor yar!
Pamuk ellerin sıcaklık saklar,
Çözülsün buzlarım, bedenimi sar!

Candır, canandır, belki heyecandır;
Sevdanın yeri bil ki, Kırıkhan’dır.

Hasretlik artık tak edince cana,
Gurbetten sılaya sürüldüm hancı.
Gide gide vardım şu Kırıkhan’a,

Şehrinde meltemler esmiyor,
Gürültüyle zonkluyor şakakların.
Ağrılarını tabletler kesmiyor,
Sevdadan binasip sokakların;
Şehrinde meltemler esmiyor.

Dönüyor devasa rüzgârgülleri,
Kulağımda sanki ıslık sesi var.
Aşarım dağ-tepe, bayır-çölleri,
Bu aşığın söyle, başka nesi var?
Gül hasretiyle yanan sinesi var.

Hasreti heybene yükleyip benden giderken,
Sızladıkça yandım, yandıkça sızlattın beni.
Kimseye duyurmadım yavaş yavaş erirken,
Gizledikçe andım, andıkça gizledim seni;
Asla vazgeçmeden, bıkmadan özledim seni.

Nerelerde, nasıl diye sorarsan?
Yılmadım, yıkılmadım, yaşıyorum.
Bulamazsın belki bir gün ararsan,
Sol yanımda sevgini taşıyorum,
Henüz ölmedim gülüm, yaşıyorum.