Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

İnsan harmanından, gürültüden kaçarak,
Issız bir koyda buluşalım güzelim;
El ele, göz göze kumsalda gezelim.
İkinci bahara kapı açarak,
Sevgi tohumlarını martılara saçarak,
Gökkuşağına mutluluğun renklerini dizelim.

Candır, canandır, belki heyecandır;
Sevdanın yeri bil ki, Kırıkhan’dır.

Hasretlik artık tak edince cana,
Gurbetten sılaya sürüldüm hancı.
Gide gide vardım şu Kırıkhan’a,

Çanakkale Şehitlerine ve daha nice
Şiirlerinle şairlerin piriydin Akif!
Bülbülün yerine matemlerdeydin her gece,
Yeisten kaçınan, azmin neferiydin Akif!

Ve Anadolu’nun istilâsıyla kükredin,

Patiska gibi örtüyor şehrini kar,
Yorgun dallarda alaca aklar,
Bahçende lâleler üşüyor yar!
Pamuk ellerin sıcaklık saklar,
Çözülsün buzlarım, bedenimi sar!

Ey yüz güldürmeyen kaktüs çiçeğim!
Hayatı senin için saydım hiçe,
Şehirlere sığmayan bir kaçağım.
Yüreğim volkan, yandım içten içe;
Su ver, bir nebze hararetim dinsin!
Beni kor ateşlere atan sensin.

Dönüyor devasa rüzgârgülleri,
Kulağımda sanki ıslık sesi var.
Aşarım dağ-tepe, bayır-çölleri,
Bu aşığın söyle, başka nesi var?
Gül hasretiyle yanan sinesi var.

Şehrinde meltemler esmiyor,
Gürültüyle zonkluyor şakakların.
Ağrılarını tabletler kesmiyor,
Sevdadan binasip sokakların;
Şehrinde meltemler esmiyor.

Nerelerde, nasıl diye sorarsan?
Yılmadım, yıkılmadım, yaşıyorum.
Bulamazsın belki bir gün ararsan,
Sol yanımda sevgini taşıyorum,
Henüz ölmedim gülüm, yaşıyorum.

Hasreti heybene yükleyip benden giderken,
Sızladıkça yandım, yandıkça sızlattın beni.
Kimseye duyurmadım yavaş yavaş erirken,
Gizledikçe andım, andıkça gizledim seni;
Asla vazgeçmeden, bıkmadan özledim seni.

I
Şair Ağlamaz

Ayaklarına paslı prangalar çekilse;
Küskün ırmak gibi akar, yüreğini dağlamaz.
Menekşe yerine, yollarına kaktüsler dikilse;