Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Hiçbir zaman umudumu kesmedim,
Sineme taş basa basa bekledim.
Kör talihe de sana da küsmedim,
Gözümden yaş döke döke bekledim.

Derdimi dinleyen tek sazım vardı,

Maziden geriye ne kaldı dersen,
Kuğulu şehirler aklına gelsin.
Ruhumu bedenden kim çaldı dersen,
Buğulu nehirler aklına gelsin.

Düşlerin tarumar olmuşsa erken,

Ötelere ruhumuzu uçurmuşuz,
Dünya arenası dar gelir.
Nice dağlar, denizler aşmışız,
Kabımıza sığmayıp taşmışız;
Derede boğulmak ar gelir.

Ele avuca sığmayan bir kızdın,
Yüreğimi açamazdım Asiye.
Say ki, kışta karşıma çıkmış yazdın,
Aşk şarabın içemezdim Asiye.

Ben evliydim, sen sözlü ya da bekâr,

Gel otur karşıma küçüğüm, dinle babanı,
Sözlerimi hafife almayasın can oğul!
Masmavi bir derya gibidir hayatın her anı,
Cazibesine kanıp dalmayasın can oğul!

Dünya dediğin gölgeleneceğin bir handır,

Farz et ki bir incir kuşuydum göçtüm,
Bir gece gelip kondum yaprağına.
Ellerinden yemiş yedim, su içtim,
Yörük kızı, bağlandım toprağına;
Şifa dağıtan aşk taciri misin?
Buharkent’in sarı inciri misin?

Bir bir aramızdan gidiyor ustalar,
Sevenlerin gözlerinde yaş, yastalar.
Siyah-beyaz film kadar kısaymış hayat,
Meltem olup ruhlarımızda estiler.
Bir sabah uyandık baktık yoklar, heyhat!
Ukbaya kanatlanıp göçtü ustalar.

Ne yakınım, ne uzak, araftayım;
Zemheri gecelerde üşüyorum,
Siyah beyaz bir fotoğraftayım.
Sokaklara kar gibi düşüyorum,
Ne yakınım, ne uzak, araftayım;
Senin bilmediğin bir taraftayım.

Ne hoştu muhabbet, bu saklı koyda,
Cümle yorgunlukları unutarak,
Yakamoz ve deniz, her yudum çayda;
Veda şarkıları mırıldanarak,
Mavi bir rüyadan ayrılma vakti.

Ey yüz güldürmeyen hüzün lâlesi!
Ben sana koştukça, sen kaçıyorsun.
Düşmesin dedim aşkın son kalesi,
Ben otağ kurdukça, sen göçüyorsun,
Bin derdim var, bir de sen açıyorsun.