Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Ne hoştu muhabbet, bu saklı koyda,
Cümle yorgunlukları unutarak,
Yakamoz ve deniz, her yudum çayda;
Veda şarkıları mırıldanarak,
Mavi bir rüyadan ayrılma vakti.

Tuz dahi koktu, hiç bir şeyin tadı kalmadı,
Zorbalık revaçta, mertliğin adı kalmadı,
Haklı-haksızı ayıracak kadı kalmadı;
Ahir zamanda doğurmuşsun beni sen anam,
Çoktan unuttum gülmeyi, sızlıyor her yanım!

Burcu burcu kokan kır çiçeklerim!
Gülüşünüz ömrüme ömür katar,
Sizinle yüreğim çocukça atar.
Gam bırakmayan uğur böceklerim!
Nefes almam için sevginiz yeter,
Gülüşünüz ömrüme ömür katar.

Henüz toydun, düştün sıladan ırak,
Bir yanın Hatay, bir yanın Zonguldak,
Artık hasreti bir kenara bırak!
Bitimsiz sevginden murat alayım,
Tutunduğum en son dalsın Tülay’ım.

İlk göz ağrım, benim için özeldi,
Yıllar sonra gördüm, içim ezildi.

Şu girişte çamurlu bir yol vardı,
Parke oldu, köyü böldü dediler.

Yeniden başlamalı,
Elveda derken düne.
Merhaba demeli,
Doğan yeni güne!
Yeni bir kapıdan girmeli,
Gülümsemeli şehre.

Sen metropollerde gezerken,
ben küçük bir köy okulunda,
kara tahtaya alfabe yazdım.
Sen yeminini tutmayıp bozarken,
Ben lojman duvarlarına adını kazıdım.

Bana yüklemişsin bütün günahı,
Gözlerinin hiç mi kabahati yok?
Zor ederdim işven ile sabahı,
Nazlarının hiç mi kabahati yok?

Yeniden doğmuştum bir selamınla,

Nerde kaldın diye, direk sorma hiç?
Dikti, uzdu yollar, tez gelemedim.
Derde saldın diye, bırak sarma hiç,
Aktı, sızdı allar, bez dolamadım.

Yok ettim o paslı, yırtık resmini,

Gün batımı ufka doğru bakarak,
Daldım kıyısında, şehr-i Hatay’ın.
Aşk uğruna teni, bağrı yakarak,
Soldum ziyasında, şehr-i Hatay’ın.

Ne Asi vefalı, ne Gül, ne Meyri,