Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Yorgun kalbin gövdeni taşımıyor,
Hekimler lâl, sınırı aşamıyor.
Mum gibi eriyorsun, ölüyorum,
Tüm dua kuşlarını salıyorum.

Boncuk gözlerinle boş bakma anam,

Balıkesir Havran’dan çıktı bir yiğit,
Mehmet oğlu Onbaşı Seyit.
Tabyasını verse de şehit,
Gömdü Ocean zırhlısını denize;
215 okkalık mermiyle olurken meyyit,
Düşmanda ne takat kalmıştı, ne ümit.

Mutluluğun şiirini, bir türlü yazamadım;
Sen, hikâyesini yaz hikâyeci!
Kalemim aklımı değil, yüreğimi dinliyor;
Hep hüzünleri mi, şahlandırayım?
Özlemler doğuruyor, anılar inliyor;
Aşka kurban kimliğimle, söyle!

Ne bu yüzündeki masum ifade?
Henüz el değmemiş bir gül gibisin.
Şehrin kalabalığından ziyade,
Tenhalarda durgun bir göl gibisin.

Meramını söyle, ben de bileyim,

Hercai çiçekler imrenir sana,
Sevda güllerinin bostanısın sen.
Huzur veriyor bakışların bana,
Mutluluk meşkinin mest anısın sen.

Düş seninle güzel, hayal seninle,

Yağmur olup yağmıyorsan çölüme,
Göğe bulut olmanın gereği yok.
Turna olup inmiyorsan gölüme,
Düşlerimi bölmenin gereği yok.

Yay gerildi, bilinmeze düştü ok,

Sevgi ışığı parıldasın gözlerinizde.
Erdem çiçekleri açsın gönüllerinizde.
Hoşgörü olup saçsın, ilim mavi göklerinizde;
Kanat çırpsın, aydın ufuklara doğru GENÇLER!

Yürek sizde, saf çelikten zırh gibi.

Yerle yeksan şimdi, Hatay, Kırıkhan,
Duvarı kalmadı, yaslanacağım.
Nasıl dayansın ki, buna yürek, can?
Yarım, noksan hâlde, yaşlanacağım.

Uykuda ansızın, sarstı zelzele,

Şehrime uğrayan acaba ne yer?
Ya kâğıt kebabı, ya mangal ciğer,
Belen tavası da tatmaya değer;
Bana bana yersin Kırıkhan’ımda.

Peynirli künefe, halka müşebbek,

Haki bir ormandan rengini almış,
Uzaklara dalar, yeşil gözlerin.
Şirinmiş, şekermiş, kaymakmış, balmış,
Ruhuma can katar, asil sözlerin;
Beni benden çalar, yeşil gözlerin.