Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

I
Şair Ağlamaz

Ayaklarına paslı prangalar çekilse;
Küskün ırmak gibi akar, yüreğini dağlamaz.
Menekşe yerine, yollarına kaktüsler dikilse;

Yıllar alnına çizgiler çekse de,
Bakan gözler hâlâ aynı duruyor.
Şakrak sesin biraz titrek çıksa da,
Şirin sözler hâlâ aynı duruyor.

Köhne mahzenlere saklandı hüzün,

Volga seni beslemezse, yavaş yavaş kurursun;
Ellerin böğründe, asude mi durursun?
Bakü’nün sahiline, yitik aşklar vurursun.
Mevsimsiz ayrılığın mezarını kazarım;
Sen de benim gibi yaralı mısın Hazar’ım?

İnsan harmanından, gürültüden kaçarak,
Issız bir koyda buluşalım güzelim;
El ele, göz göze kumsalda gezelim.
İkinci bahara kapı açarak,
Sevgi tohumlarını martılara saçarak,
Gökkuşağına mutluluğun renklerini dizelim.

Çanakkale Şehitlerine ve daha nice
Şiirlerinle şairlerin piriydin Akif!
Bülbülün yerine matemlerdeydin her gece,
Yeisten kaçınan, azmin neferiydin Akif!

Ve Anadolu’nun istilâsıyla kükredin,

Yıllar oldu kaybettirdin izini,
Affeder mi acep gönül üzeni?
Kalmadı bak hayatımın düzeni,
Neredesin nerde, gözleri kara?
Sinemde duruyor, açtığın yara.

Gönlünün kepenklerini arala,
Halini, hatrını sormaya geldim.
Gamı unut, hayalleri sırala,
Yaraları bir bir sarmaya geldim.

Sil gözyaşlarını, neşelen biraz!

Öyle boynunu bükme gelincik!
Gözünü kan bürümüş insanların.
Top mermileri yağarken başımıza,
Tadı kalmadı ilkbaharın.
Bu zulüm, bu bitmez kin,
Ne mezhep tanınıyor, ne din;

Diyorsun kahveye git, evde durma,
Dağ kadar ev işim var, beni yorma,
Bulaşık, çamaşır, akşama sarma!
Adama yakışır mı evde durmak?

Kahve alışkanlığım yok gideyim,

Ciğerlerime dolan temiz nefestin,
Cam kırığı ile, damarımı kestin.
Sensiz hicran, hayatımın her günü,
Izdırap gülşenimin son sürgünü;
Sen kaldın gülüm, sen kaldın.