Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Perdeler indikçe yüzüne, zaman perisi bezgin;
Günlerin boynu bükük olsa da, severim seni.
Tahtını kaybeden krallar gibi üzgün,
Bir başıma kalsam da, severim seni.

Sevda mahzeninde zincirlere vurulsam;

Nehirlerin sabırsızlıkla
Denizi arzulaması gibi,
Yüreğim yüreğine akar.
Güneş her gün doğmaktan,
Ay karanlığı boğmaktan
Belki bıkar.

Gözlerine şiirler dizecektim,
Nur bakışın yeter, söze gerek yok.
Boy resmini tuvale çizecektim,
Pir duruşun yeter, poza gerek yok.

Yürüyünce bahar gelir, yaz gelir,

Volga seni beslemezse, yavaş yavaş kurursun;
Ellerin böğründe, asude mi durursun?
Bakü’nün sahiline, yitik aşklar vurursun.
Mevsimsiz ayrılığın mezarını kazarım;
Sen de benim gibi yaralı mısın Hazar’ım?

Yıllar alnına çizgiler çekse de,
Bakan gözler hâlâ aynı duruyor.
Şakrak sesin biraz titrek çıksa da,
Şirin sözler hâlâ aynı duruyor.

Köhne mahzenlere saklandı hüzün,

Yıllar oldu kaybettirdin izini,
Affeder mi acep gönül üzeni?
Kalmadı bak hayatımın düzeni,
Neredesin nerde, gözleri kara?
Sinemde duruyor, açtığın yara.

Ciğerlerime dolan temiz nefestin,
Cam kırığı ile, damarımı kestin.
Sensiz hicran, hayatımın her günü,
Izdırap gülşenimin son sürgünü;
Sen kaldın gülüm, sen kaldın.

Gönlünün kepenklerini arala,
Halini, hatrını sormaya geldim.
Gamı unut, hayalleri sırala,
Yaraları bir bir sarmaya geldim.

Sil gözyaşlarını, neşelen biraz!

Öyle boynunu bükme gelincik!
Gözünü kan bürümüş insanların.
Top mermileri yağarken başımıza,
Tadı kalmadı ilkbaharın.
Bu zulüm, bu bitmez kin,
Ne mezhep tanınıyor, ne din;

Yolsuzluk yapmadın, vatan satmadın,
Fayda için bükülmedin, yatmadın,
Sofrana bir lokma haram katmadın,
Varsın sana devrik müdür desinler.

Altın düşmeyle değerin yitirmez,