Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Burcu burcu kokan kır çiçeklerim!
Gülüşünüz ömrüme ömür katar,
Sizinle yüreğim çocukça atar.
Gam bırakmayan uğur böceklerim!
Nefes almam için sevginiz yeter,
Gülüşünüz ömrüme ömür katar.

Tuz dahi koktu, hiç bir şeyin tadı kalmadı,
Zorbalık revaçta, mertliğin adı kalmadı,
Haklı-haksızı ayıracak kadı kalmadı;
Ahir zamanda doğurmuşsun beni sen anam,
Çoktan unuttum gülmeyi, sızlıyor her yanım!

Henüz toydun, düştün sıladan ırak,
Bir yanın Hatay, bir yanın Zonguldak,
Artık hasreti bir kenara bırak!
Bitimsiz sevginden murat alayım,
Tutunduğum en son dalsın Tülay’ım.

Sen metropollerde gezerken,
ben küçük bir köy okulunda,
kara tahtaya alfabe yazdım.
Sen yeminini tutmayıp bozarken,
Ben lojman duvarlarına adını kazıdım.

İlk göz ağrım, benim için özeldi,
Yıllar sonra gördüm, içim ezildi.

Şu girişte çamurlu bir yol vardı,
Parke oldu, köyü böldü dediler.

Yeniden başlamalı,
Elveda derken düne.
Merhaba demeli,
Doğan yeni güne!
Yeni bir kapıdan girmeli,
Gülümsemeli şehre.

Hayatı sanal dünyasına bağlı kızlarım,
Şu Whatsapp’ı, Face’yi, İnstagram’ı bırakın!
İşten geldim, karnım aç, kararıyor gözlerim;
Kafanızı kaldırın, bir babanız var bakın!

Şimdi selfie modasına merak, eğilim,

Kimse silmez akan gözyaşlarını,
Sana yalnız ben yanarım bir tanem.
Ne olur çatma hilal kaşlarını!
Seni yalnız ben anlarım nur tanem.

Herkes kadir kıymet bilir mi sandın?

Şu, sere serpe tepelere dağılmış;
Kiremit çatılı, ahşap yapılı,
Yolu kıvrımlı, çamur, bakımsız;
Yeşilden gömlek giymiş,üstü dumanlı,
Kaderiyle baş başa kalmış, şu köy var ya;
Şu köy:

Sevda yüklü vapurlar terk ettiler limanı,
Yavaş yavaş gözlerden kaybolarak dumanı,
Geçtiler nice şehirleri, mavi ummanı;
Yine iskelede kaldım tek başıma gülüm,
Gel de tutun yaşama, sensiz her anım zulüm.