Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Dikenine razı olduğum halde,
Viran oldu bağlar, bir gül vermedi,
Ben burada kaldım, yâr gurbet elde,
Engel oldu dağlar, bir yol vermedi.

Mecnun gibi düştüm sevda peşine,

Sevdamdan uzağım, al sazı aşık,
Ruhumu saracak, bir türkü söyle!
Bu gece duygular, karmakarışık,
Birikmiş efkârı, dağıtıp şöyle,
Yerlere serecek, bir türkü söyle!

Düşmeden cemreler, gelmeden bahar,
Allarla bezenen, gülsün bağımda.
Çözüldü buzlarım, tüterken buhar,
Umuda uzanan, yolsun dağımda.

Sapladın sineme, aşkın okunu,

Kaçalım gözlerden ırak bir yere,
İkimizden başka kimse olmasın.
Otağımız olsun, orman, göl, dere,
Arayıp da bizi kimse bulmasın.

Ahşap bir kulübe, sandal ve kürek,

Yatağı kurumuş Asi gibiyim,
Yad elin düzüne, safına akma!
Kayıp bir sevdanın, yası gibiyim,
Kimsenin sözüne, lafına bakma!

Yüreğim camdandır, kırılır yani,

Kopuyor dalından, tek tek yapraklar,
Hazan geçti, en sert iklim kış kaldı.
Virane, asude, artık sokaklar,
Odalar karanlık, zulam loş kaldı.

Dönmenin anlamı, kalmadı bilsen,

Var mıdır dünyada böyle bir yer?
İnsanın sevip de yüreğini dağlamadığı,
Yüzü gülerken içinin ağlamadığı,
Bir yer var mıdır?

Sakin, sessiz, ruhunun dinlendiği,

Bu bahar mis kokun, dünyamı sarsın,
İstemem o safran, hazan gelmesin!
Allah’ın lütfusun, iyi ki varsın,
Gonca gül, nurefşan, yüzün solmasın!

Dönsün kara bahtın, çektiğin yeter,

Yapraklar sararmış, kuşlar göçüyor,
Nerelerde idin, çok geç kalmışsın?
Bu kaçıncı eylül, yıllar geçiyor?
Sen yanlış zamanda çıkıp gelmişsin.

Dökülmüş cevizler, çatlamış narlar,

Ey gönül dünyamın, ilham perisi!
Sen göktün, ben deniz, ulaşamadık.
Ay yüzün olmazsa, elem gerisi,
Sen yoktun, ben cansız, alışamadık.

İçimde yanıyor, harlı ocaklar,