Muhittin Alaca Şiirleri - Şair Muhittin ...

Sevdiğim, kavuşmak varsa nasipte,
Biter bu hasretlik, diner ah-u zâr.
Üzme hiç kendini, surat asıp da,
Zamanın, mekanın, ne önemi var?
Burada olmazsa, maverada yâr!

Vefasız nerede, diyorlar bana?
Bu şehrin kulları, soruyor seni.
Ararım her yerde, yâr yana yana,
Bu şehrin yolları, yoruyor beni.

Gideyim diyorum, hisler karmaşık,

Yârden ayrı düştüm, bir teselli ver,
Çenene iliştir, yay telini ger,
Çık haydi meydana, hünerini ser!
Dindir efkârımı, şu gönlümü al,
Bu gece bir hoşum, çal kemancı çal!

Camdan Bakmıyor Yârim

Bilmem hangi lafım zoruna gitti?
Bana küsmüş camdan bakmıyor yârim.
Aşkımız masaldı çarçabuk bitti?
Ne çıra, ne şamdan yakmıyor yârim.

Şehir sıkar bazen, keser nefesi,
Soluğu alırım, çay kenarında.
Terk ederim hemen beton kafesi,
Kuş gibi olurum, çay kenarında.

Akar su, araba, insan ve motor,

Gök mavi, yer yeşil, cennetten köşem,
Sensin benim iki gözüm Gökçeli!
Canik’ten, Kelkit’ten, fışkırır yaşam,
Tarihim, kültürüm, özüm Gökçeli!

Akpınar serindir, yaylanın hası,

Ne diye durursun, hâlâ ne diye?
Gurbetten hayır yok, bırak ceylanım!
Allah’ın lütfusun, bana hediye,
Kaşlar yay, kirpik ok, esrik ceylanım!

Çileyse doldurdum, çoktan çilemi,

Çocukluk anlarım burada geçti,
Oyuna dalardık, biz Kırıkhan’da.
O şen şakrak yıllar ne çabuk uçtu?
Neşeyle dolardık, biz Kırıkhan’da.

Çelik-çomak, topaç ve uzuneşek,

Kaç bahardır, yok bir haber, bir selam,
Salma artık, çok geç, turnalar göçtü!
Hali nice deyip, etme tek kelam,
Bilme artık, çok geç, içim dert saçtı!

Unuttun sılayı, evi-ocağı,

Dağ ceylanımsın,
Kırıkhan’ın mor dağlarında.
Sevimli, ele avuca sığmayan.
Ben bakmaya kıyamazken,
Hangi avcı kötü niyet beslerse sana,
Karşısında beni bulur.