Sen ayrılığa çekilende
Hazan dağları çöktü içime
Ağladım da ağladım
Kara dul yasları bağladım.
Beklerim dönesin diye
Belim bükük
Nefesim sönük
Karizma buruşuk olsa bile
Gene de güzele kayar gözüm,
Kayar kaymasına da ne çare
Kırmızı gül açmaz olmuş gönlüm
Öptüğümde ıslak gözlerini
Biliyordum acı çekeceğimi,
Gene de çözdüm kalbimi aşkın bağından
Özgürlük tahtına çıktım kendime sultan;
Özgür cinler kafalarken nefsimi
Sevmeye geç kalan sevilmeye koşmaktan
Ta kendisidir en budalaca yaşlanan
Bir kedisi bile olmadan
Gülün altında şaşa kalan…
Sevmeyi ertelersen
Ayrılık kırığı bastın sineme
Ne yaman hüzün sardın gönlüme
Yine duman çöktü şehrime
Sessiz çığlar düştü içime;
Sen çığ değildin inen
Belki bugündür
Kalbine dokunan
Tatlı bir an,
Belki bugündür
En mutlu zaman
Bir dost elinden uzanan.
Karga “gak” dedi düştüm toprağa
Çillendim boylandım yağmurlarla
Azmettim uluca bir ağaç olmaya
Gümüş pullu kaftan çektim sırtıma
Dal saldım göklerin mavi şavkına
İyot serpimli akşamın teninde
Ay ışığı pullanır suyun yüzünde
Dolunay yolunda yüzen bir şişe
Kalbim ağlar şişenin dibinde;
Ağlayan kalbimi duyan denizkızları
Gene sızladı içim seni anmaktan
Ateşin sardı sol yanımdan
Hayaline sığındım yanmaktan
Özlemine yaslandım yıkılmaktan…
Açtığın fallarda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!