Bir saatlik öğle tatili,
Ya yirmi dakikası yemek,
Sonra gelir NBA hayali,
Yarım saat geçer basketli.
O zaman ter içinde derse girmeli.
Ya da Sedir’e uğramalı.
Gözümü hayata açtım.
Öğrenmeye başladım.
Bir baktım.
İlkokul sıralarımdaydım.
Öğrenme sürecim resmiyet kazandı.
Sonra üniversite mezuniyet töreninde,
Her gün bilgiler akıyor.
İşle ilgili,
Konuşma biraz uzayınca,
Aklından geçmeyecek,
Tahmin edemeyeceğin,
İnsanlardan genel bilgiler öğreniyorsun.
Bitirirsin ilkokul.
Orta okul,
Lise,
Üniversite,
Üniversitede adı süslenir.
Ya öğretim üyesi,
Aylar değil,
Yıllar önce,
Şendik biz öğrenciler.
Eğitim için çalışan sizler.
Öğrendik bizler.
Okul dönemi 2006’da bitti.
Yalan okul seninle devam ediyor.
Sen tam bir okulsun.
Geçmişte yaşadıklarınla,
Bugün yaşadıklarınla,
Hep sorguladım.
57'de sen,
81'de ben,
80'lerin güzelliğini yaşadık seninle.
Hayat yolunda yürümeyi öğreniyorum seninle.
Ders daha bitmese de,
Daha çok şey var öğrenilecek sende.
Epeydir buradayım.
Böyle okunmadım.
Toplasan sadece birkaç kez.
Sordum birisine:
" Canları sıkılmıştır. " dedi.
Ben de diyorum ki:
Hep söylüyorum:
“ Bizim kuşakta insanlık öldü. “
“ Suçlusu üst kuşaktı. “
“ Meşhur 68, 78 kuşağıydı. “
Olumlu.
Saçma,
Lise bitti.
Bir kep attın.
Sonra etkisi kalıcı aşıya başladın.
Aşıyı alırken elinde defterlerle dert yandın.
Aşının kıymetini anlamadın.
Sonra sevinçle, umutla bir kep daha havaya attın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!