Muharrem Abut Şiirleri - Şair Muharrem Abut

Sonra bir gül açtı,
Bir gülüş oluştu yanaklarımda,
Bir yağmur başladı,
Saçlarım ıslandı;
Gül goncalandı;
Gülüşlerim canlandı,

Sevebileceğim kadar sevdim
Bundan sonra ne kadar seversen
O kadar severim seni
Hani kollarını uzatabileceğin kadar uzatırsın ya
Bir ağacın dalına
İşte o kadar uzattım yüreğimi yüreğine

Gül Ağacı

- Abi dedi bir soru sorsam gücenmezsin değil mi?
- Sor gücenmem.
- Biraz tuhafıma gidiyor da, sen bu ağacı neden çiçeklerle süslüyorsun?
- Sen hiç sevdin mi?

İnsan bazan o kadar daralıyor,
O kadar bunalıyor ki
Bir ışık arıyor,
Bir aydınlık, bir umut,
Tutunmak için bir dal...
Çünkü bazan insanın kolu da, kanadı da,

Sen kelimelere sığmayanım!
Uzak şehir akşamlarını
Karanlığımda kol gezdiren hasretim!
Sen emeğim,
Sen gözümün nuru,
Sen yüreğimdeki şiir,

Henüz vakit varken, iş işten geçmeden;
Dön seni seven ve senden,
Sadece seni isteyen adama.
Bu adam sadece seni düşünüyor,
Sadece seni yaşıyor.
Çünkü sende tanıdı sevgiyi,

Yok hayatta inanmam!
Bahar gelmişmiş,
Masmavi bir gökyüzü tepemizdeymiş,
Kırlar yemyeşilmiş,
Papatyalara basmadan çocuklar gibi koşturuyormuşuz elele;
Hatta o ağaç var ya,

Sen yanımdayken dünyada kötü bir şey olduğunu yada olacağını hiç aklıma getirmiyorum.
Sen yanımdayken dünyada değil, cennette yaşıyormuşum hissine kapılıyorum.
Sen yanımdayken olumsuz hiçbir sesi duymuyor kulaklarım.
Sen yanımdayken senden başka bir şeyi görmüyor gözüm, senden başka bir şeye bakmak zamana ihanet etmek gibi saçma, suyu tersine akıtmaya çalışmak gibi beyhude ve anlamsız bir eylemden başka bir şey ifade etmiyor.
Sen yanımdayken senin sesine kulak kesilmek en çok sevdiğim müziği dinlemekten bile güzel geliyor.
Hani bazan sen konuşurken gözlerin buğulanıyor ya, o gözünden aktı akacak damlaları içersem sanki ab-ı hayatı içmiş olacakmışım ve bir daha hastalık semtime uğramayacakmış düşüncesine gark oluyorum.

Kanatlarım var artık.
Uçamasam da kanatlarım.
Yerden kesiliyor sanki ayaklarım;
Yere basan onlar değil.
Başım hava da geziyorum yeryüzünü.
Umurumda değil hayat.

Yaşamda her şey bir karşılık bulur kendine.
Su kendine akacak bir yatak,
Kar kendine yağacak bir doruk,
Yürek kendine sığınacak bir yürek!
Tüketen, tükenir.
Dünyaya gelen yaşasa da ölür,