Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

Sen bir ırmaktın yar, bende okyanus
Nedense bir türlü akmadın bana
Sen bir çiçektin yar, bende bir fanus
Bekledim yıllarca açmadın bana

Bahçem yeşiline hasret kalmıştı

Kurtlar gördüm kuşlar gördüm
Yazlar gördüm kışlar gördüm
Ne yağmurlar karlar gördüm
Şu gönül penceremden

Aylar geçti yıllar geçti

Yarin saçlarına hasret göğsümü
Bir duvara yaslayıp da gittim ben
Pamuktan ipekten ince düşümü
Bir urgana bağlayıp da gittim ben

Gülmedim kimsenin berbat haline

Sen hangi iklimin çiçeğisin güzelim
Dudaklarını hangi çöllere bağışladın
Ben masal ülkelerinin bir gezginiyim
Sahibi yok bu ıssız gecelerimin
Sen gözleri ceylan ormanları
Ben kör bir avcısı bu yabani kentlerin

Sevgi yoluna gir dönme geriye
Sev ülkeni ülken senin namusun
Atalardan ecdadına hediye
Sev ülkeni ülken senin namusun

Ağrı ili soğuk olur buz olur

Yakuttan bir taştı kalbim
Yahut bir beyaz mermerdi düşlerim
Şeffaf bir yanılgı düştü sonra kalbime
Kalbim bu yanılgıda söndürdü yıldızlarını
Kabrimin içinde ışıksız kaldı kalbim
Ölüyüm artık bir nevi

Yalnızlık güzel sevgilim,
Yalnızlığı severim. En az seni sevdiğim kadar.
Seni sevdiğim kadar yalnızlığı sevmem
Bir bulutun bir şehre niyetlenip
Sonra başka bir şehre yağması gibi
Yani çölde bir kuşun susuzken

Yollarım hiç çıkmamıştı ki sana
Ben ısrarla yolumu sana bağlıyordum
Gökte bir bulut görsem önce ben ağlıyordum
Sonra yağmur ağlıyordu usul usul
Hasret teli kırık bir kemandı
Kulaklarımda sesin çınlıyordu

Belkisi bile olmayan belkiler de ,
Belki; beklemek onu bir istasyonda.
Kahverengi banklarda güvercinler,
Dudakları karanfil kokan bir kadın
Tepede bıçak gibi ışıldayan güneş
Az ötede elleri izmarit kokan bir adam

Seslensen uzaktan duyarım seni
Her gece yolunu gözleyen benim
Kış olsan kar olsan sararım seni
Derdini derdime ekleyen benim

Otuz iki bahçe bir ceylan gördüm