Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

O evler yıkıldı üstelik kar ve soğuk
Aklımızda o evlerin pencereleri
Kapı önünlerindeki çeşmeler
Annemiz kadar güzel,
çiçekler ve saksıları
Babamızın eli dolu poşetle

Deremedim verdim gülü ehline
Vermeseydim tutardım ellerinden
Gurbete sireni öten trene
Binmeseydim tutardım ellerinden

Her mevsim bahar değildir bilmeli

İnsanın bir duşa birde düşe kabini olmalı
Kopararak bir şeyleri zamandan
İnsan
Eski ve yeni bütün düşlerini
Dezenfekte etmeli
Aşkın ve yalanın dışında

Zamanlar içimde siyah ve beyaz
Ya düşlerinde sen, nasılsın gülüm
Günlerim geçerken soğuk ve ayaz
Ya mevsiminde sen, nasılsın gülüm

Hâlâ aşk peşinde koşuyor musun

Memleketimin türküleri vardı
Buram buram sevda kokardı
Süphan dağından kar eksilmez
Gece düşünde bir çocuk korkardı
Günün ilk ışığıyla anneannem tandırı yakardı
Uzaklardan kurtlar çakallar ulurdu

Öyle derin uykularım olmasada
Kuşların sesi ile uyanıyorum sabahları
Sen sessiz birisin biliyorum
Aşk kadar güzelsin birde
Bunun için yemin etmem gerekirse edemem
Daha önce çok yemin ettim sırf bu yüzden

Güzelliği bıçakladılar Mattia
Çirkinliklerin büyüdüğü bu çağda
Sen hep güzel kalacaksın bunu unutma
Yüzünde ilkbahar çiçekleri açmış da
Gözlerinde kara bir gül büyüyor şimdi
Gözlerinden öperiz Mattia…

Geceye ay düştü yastıklara uykun
Saçlarını ver rüzgara dağılsın kokun
Sen belki de hiç bilmiyorsun
Mavi kelebekler uyuyor gözlerinde
Uyanma! Bu son kelebekleri bu düşün
Bir günlük sevda değil bu içimdeki

Birazdan gideceksin bu evden
Son kez bakacaksın duvarlara
Odaları tek tek gezeceksin
Son defa uyuduğunuz yastığı koklayacak
Akasyaları hatırlayacaksın
Gözlerin dolacak bir an

Biliyor musun?
Sen hiç yokuş çıkmadın şu hayatta
Hiç telaş etmedin yarınlara dair
Kendini bir akvaryuma hapsettin hep
Yolları yılları hiçe saydın
Bedavadan aşklar yaşadın mesela