Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

Baktım herkes herkesi unutmuş
Bitkiler toprağını ağaçlar yaprağını
Bir baba oğlunu unutmuş bir yangında
Bir anne acısını bir zaman…

Önce sesini sonra yüzünü

Öyle bir geçtim sokağından
Usul usul adımlarla ve adınla
Geçtim masallardan
Düşlerin penceresinden
Yüz yüze geçtim
Gül ve tül hasretinden

Kara gözlüm sevda kuşum incinme
Sen uykuya ben koynuna hasretim
Gelmez diye sakın bana gücenme
Sen yollara ben boyuna hasretim

Herkes bilir aşktır benim soyadım

Herkes kalkacak bu dünya’dan
Apronlarında ve pistlerinde
Uçaklar kalkan hava limanlarından
Üstelik;
Bu sizin için yapılan son çağrıdır
Anonslarınız da olmayacak

Henüz yenisin her şey eski
Her şey eskidi, aşklarımda
Sen tüm eskimiş anıların içinden
Gözlerinle dokunuyorsun göğüme
Göğüm de bir akşamüstü
Bir yıldız yeni doğuyor biçimsiz

Deremedim verdim gülü ehline
Vermeseydim tutardım ellerinden
Gurbete sireni öten trene
Binmeseydim tutardım ellerinden

Her mevsim bahar değildir bilmeli

İnsanın bir duşa birde düşe kabini olmalı
Kopararak bir şeyleri zamandan
İnsan
Eski ve yeni bütün düşlerini
Dezenfekte etmeli
Aşkın ve yalanın dışında

Zamanlar içimde siyah ve beyaz
Ya düşlerinde sen, nasılsın gülüm
Günlerim geçerken soğuk ve ayaz
Ya mevsiminde sen, nasılsın gülüm

Hâlâ aşk peşinde koşuyor musun

Memleketimin türküleri vardı
Buram buram sevda kokardı
Süphan dağından kar eksilmez
Gece düşünde bir çocuk korkardı
Günün ilk ışığıyla anneannem tandırı yakardı
Uzaklardan kurtlar çakallar ulurdu

O gözlere şiir yazmak
Şiire onurdur dedi kalem
Henüz keşif edilmemiş yeryüzü
Hiç kirletilmemiş bir gökyüzü
Suları berrak bir deniz
Ve şairi olmayan bir şiirdi gözleri