Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

Bır gün yeniden alev alev tutuşursa kalbim
Bir bulut usul usul sokulursa düşlerime
Ve seni hatırlarsam o gün bir sahil kıyısında
Biraz deniz suyu biraz mavi gök
Ve bir martı çığlığına karışırsa feryadım
Sana sesimi yollayacağım

Uzadıkça uzuyor geceler
Sadece geceler değil uzayıp giden
Kederim uzuyor özlemim uzuyor
Uzayıp gidiyor işte hasretim
Bir yol bulsam gideceğim
Bir deniz bulsam gireceğim

İsmini yazıyorum bulutlara
Kar düşüyor bir çiçeğe
İçimde sen büyüyorsun...

Karanlık bir sokağım
Artık yorgunum

Belkisi bile olmayan belkiler de ,
Belki; beklemek onu bir istasyonda.
Kahverengi banklarda güvercinler,
Dudakları karanfil kokan bir kadın
Tepede bıçak gibi ışıldayan güneş
Az ötede elleri izmarit kokan bir adam

Seslensen uzaktan duyarım seni
Her gece yolunu gözleyen benim
Kış olsan kar olsan sararım seni
Derdini derdime ekleyen benim

Otuz iki bahçe bir ceylan gördüm

Bu yol nehre kıyısı olan bir kasabaya çıkmaz
Kiremit rengi bir baraka, bir mavi sandal
Yaprak döken bir mevsimin
Savrulan hayalleriydi sadece
Bakıyorum da yol durduğu yerde dururken
Işıltılı düşler gelip geçiyor hüzün karası asfaltlardan

Dil bilmez yol bilmezim
Akarsuların serinliği tenim
Vakitlerden bir akşam mı hasretim
Yoksa sabahın seher vakti
memleketim mi?
Boğazım düğüm düğüm

Doğa ve Cennet

İki yıla sığmıyordu cennet
Doğa kötü bakıyordu bize
Bakmaların en tatlısı bu
Gitmelerin en acısı içimde

Ne dileğin varsa kabul görülsün
Bu gece uykunu böldün mü söyle
Yollarına lale sümbül dökülsün
Bu gece derinden güldün mü söyle

Kar olup düşerken mor bulutlardan

Gün batar karanlık bir sabah bulur
Her sevap kendine bir günah bulur
İnsan iman etse de tek bir Allah’a
Menfaat kendine bir ilah bulur

Fer söner gözlerin bir mercek bulur