Metin Keleş Şiirleri - Şair Metin Keleş

Denize tutkundu adam
Maviyi seviyordu kadın
Yürüyelim mi dedi adam
Terliklerini çıkardı kadın
Martılar dedi adam
Yürüdü kumda kadın

Üç çiçekli bir bahçeden baktı kadın
Üç çiçekli bir bahçeyi sevdi adam...

Çekilen bir diş gibi çaresizdi herşey
Kanamalar ve yaralarla herşey
Herkesin ve herşeyin çokça kirlendiği

Sonbahar yeni bir yüzle ve yeniden
Yaklaşıyordu düşlerin gecekondu evlerine
Soğuk gecelerde kestaneler pişiriliyor
El emeği ile yıkanmış çoraplar
Sobaların demir tellerine asılıyordu
Bacalar bir bir tüterken

Gecesi yıldızlı sabahı sevdalı bir kentte
Sana hasret uyandım yine
Gözlerim tavanla bakışmakta
Penceremde kuş sesleri duyuyor musun?
Denizleri fırtınalı dağları heybetli
Bir rüyadan uyandım korkulu ve ürkek

Ötelerden bir ses çağırıyor beni
Bir ırmak ol denize ulaş diyor
Arındır ruhunu temizlen diyor
Ötelerden bir ses sabret diyor

Ötelerden bir ses çağırıyor beni

Dil bilmez yol bilmezim
Akarsuların serinliği tenim
Vakitlerden bir akşam mı hasretim
Yoksa sabahın seher vakti
memleketim mi?
Boğazım düğüm düğüm

Doğa ve Cennet

İki yıla sığmıyordu cennet
Doğa kötü bakıyordu bize
Bakmaların en tatlısı bu
Gitmelerin en acısı içimde

Savruldu çiçeğim hayat dalında
Bir tufan sonrası alaborayım
Duruldu sularım aşkın dağında
Kaybolan ömrümü kime sorayım

Dönüşü yok giden dönmez hayata

Bu hayat yormasın seni
Git çiçeğim düşümde uyu
Bulutum çok rüzgarım yok
Git çiçeğim döşümde büyü

Düşümde ıssız bir deniz

Birazdan gideceksin bu evden
Son kez bakacaksın duvarlara
Odaları tek tek gezeceksin
Son defa uyuduğunuz yastığı koklayacak
Akasyaları hatırlayacaksın
Gözlerin dolacak bir an