Sierra Ve Rüyalar 2 Şiiri - Metin Keleş

Niye bu kadar soğuksun, Sierra?
Kutupta mısın, kar mı o düşen saçlarına?
Babaannemi görüyorum yanında;
Babaannem bir kardelen çiçeği gibi asildi,
Güneşi gördü ve soldu
Soğuk bir ocak sabahında.
Anneannem toprağı sert,
Tohumu naif bir çiçekti;
Yüreği bulutlu, kirpikleri nemliydi,
O yüzden ömrü ağlamakla geçti.
O da göçtü yine bir ocak ayında...
En son dedemi kaybettik;
Yalansız, riyasız ve minnetsiz yaşadı.
Onu da uğurladık aynı mevsim, yirmi üç ocakta.
Onunla gurur duyuyor ve onu
Çok özlüyorum.
Ocağı sönmek böyle bir şey mi, Sierra?..

​Bana yeni bir rüya getir, Sierra,
Kaybettiğim herkes olsun içinde.
Babaannem saçlarımı okşasın,
Dedemin ellerinden öpeyim.
Anneannem gülsün bu defa,
Dayım uyansın yatağından;
Sigarasını söndürsün tabağına,
Yarım kalan çayını yenilesinler.
Teyzem kızının iyileştiğini görsün.
Bana çocukluğumu getir, Sierra,
İçimdeki bu ateş sönsün...

​Neden hâlá soğuksun, Sierra?
Sana sıcak bir çay ısmarlarım istersen.
Bana rüyaların doğru olmadığını söyle;
Babamı ölürken görüyorum,
Hayır, bu rüyayı anlatmak istemiyorum.
Korkularla yüzleşmek bana göre değil;
Ben babamdan önce ölmeliyim,
Ölünce bile ona ihtiyacım olacak çünkü.
Bunu sen anlayamazsın;
Bir anneden doğsa da insan,
Herkes babasının gölgesinde yaşar, Sierra..
.
​Gel, bitirelim bu rüyayı da,
Bu karmaşa, bu döngü bitmeyecek nasılsa.
Dişlerin birbirine çarpıyor;
Sen bir dağ mısın, Sierra?
Hâlâ üşüyorsun orada.
Güneşe çıkalım, çayını yudumla.
Bırak beni de gideyim artık,
Ben de bir babayım, unutma;
Çocuklarım bekliyor beni kapıda.
Yine gelirim, yine uyurum düşlerinde;
İnsan gelir ve gider yaşam ile ölüm arasında...
​