Mete Özdikici Şiirleri - Şair Mete Özdikici

İsterem ahde vefa
İsterem dostta vefa
İsterem dertte şifa
İsterem sayda cefa
İsterem meşkte sefa

“Sokağa çıkmak yasak, oturun!” hitabıyla,
Bir bahar sabahında, heyhat gül bile soldu.
Karantina günlerinde, hayat var yok oldu.
Bir bahar sabahında, heyhat gül bile soldu.

Pencereden baktım, yollar, kaldırımlar bomboş.

Biri kardan adam, öbürü etten kemikten
Birini güneş, öbürünü gün eritir
Birisi denize, diğeri toprağa karışır

Kalemin körlüğünü alat olan açar
Alemin körlüğünü İrfan olan açar

Lozan'ı, Montrö'yü yaptı, kazandırdı Hatay'ı
Değil inkâr, yürek üstünde tutmalı Ata'yı
Günahtır vatana ihanet, kaldırmaz hatayı
Birlik isek ne gam! İncitme yazıktır atayı

Medeniyet kalmaz Batı'nın tekelinde...
Ama bugün için şüphesiz tek elinde...

Acep görülmüş müdür,
Böyle çalan bir müdür?
Dalı dövülmüş müdür,
Öyle kaçan bir müdür?

Acep sövülmüş müdür,

Sazın çaldım, şen ola.
Sözün saldım, hoş ola.
Mızrap tuttum, var ola.
Gönül koydum, yok ola, hey!

Yazın derdim, güz ola.

Ölüm, tek başına çıkılan bir yolculuktur
Gidenden yok bir haber, kalansa tam bihaber

Ölüm korkunç bir çığlıktır, yoluysa sarp yokuş
Yüzden göze ve gözden yüze çehrede soluş
Candan cesede kalpte son çırpınış, son dövüş

Sandım;
Sağ-sol,
Muhafazakâr,
Radikal,
Liberal...