Mete Özdikici Şiirleri - Şair Mete Özdikici

Konuşmak, hatta düşünmek yasaktır OHAL'de.
Düşünmeyecek, konuşmayacağız o halde.
Ağzımı açar isem namerdim, oh alayım!
Korkum; cezayı basarlar mukteza-i hâlde.

İstanbul’da cefasız aşkı tattım
İstanbul’da maşuka aşkı sattım

İstanbul’u en çok sen sev
İstanbul’a olan sevgi
İstanbul içindir sevgim

İsterem ahde vefa
İsterem dostta vefa
İsterem dertte şifa
İsterem sayda cefa
İsterem meşkte sefa

Canım, geldi hayalin
Cismini görmek için
Hep yolunu gözlerim

Ferahlanmadı gönlüm
Bir an olsun gülmedim

Yunus Emre'm ne güzel söyler;
"Biz kimseye kin tutmayız, kamu âlem birdir bize."
Aciz, buna bir nazire yapar;
"Biz kimseden yan olmayız, kamu âlem haktır bize."

Bu bir akşamdır ki beklemekle geçer
Kapıda kime git der kimini seçer
Devran onundur bilmez ki geçer
Kader gün gelir diğerin seçer

Tükenmiş ümitler bir başka gün bekler

“Sokağa çıkmak yasak, oturun!” hitabıyla,
Bir bahar sabahında, heyhat gül bile soldu.
Karantina günlerinde, hayat var yok oldu.
Bir bahar sabahında, heyhat gül bile soldu.

Pencereden baktım, yollar, kaldırımlar bomboş.

Biri kardan adam, öbürü etten kemikten
Birini güneş, öbürünü gün eritir
Birisi denize, diğeri toprağa karışır

Seyredip lapa lapa yağan karı
Seğirtip emir yağar kocakarı
Azdırır asabını koca karı
Azardır nasip kısa günün kârı

Gönlümün damlası bu
Hüznümden bir katre
Yüreğim yarası bu
Çekingenlik hilkatte

Sitemimdir sana bu