Mesafe Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Böyle olsun istemezdim.
Sonumuzu böyle hayal etmemiştim.
Bir vedanın bu kadar sessiz,
bir yokluğun bu kadar sağlanabildiğini
aklımın hiçbir yerinde tutamamıştım.

Ne çok hayaller kurmuştum...
Adını ömürlere yazmıştım,
olmayan günlere bile
umut bırakmıştım.

Şimdi onun hayali,
enkazında beni bırakan bir hatıra.
Üstüme çöken
sessiz bir gökyüzü gibi.

Kapanmaz yaralar açılmadan önce
ne güzel dik görünümler…
Dünya bize çarpsa da
ellerimiz birbirlerinden ayrıydı.

Acı gelmeden önce gülüşümüz vardı,
yıkım başlamadan önce
bir “biz” cümlesi.

Geceyle gündüz arasındaki koşullar,
birbirinin birbirini izleyen
iki yalnızlık.
Her sabah güneşimiz doğardı,
adını sen koyarsın aydınlığa.

Gülüşlerimiz bizim
yarım kıyafetlerimizden önce,
suskunluğa düşmeden önce vardı.

Sonra ne olduysa…
Önce bir şey eksildi.
Adı konmayan bir mesafe
araya girdi.
Sözler azaldı,
bakışlar yoruldu,
suskunluk genişledi.

Şimdi her şey var da
sen yoksun.
Biz yokuz.

Ellerin yok,
kokun yok,
adını anınca kırılan
o bilinen sızı bile yok artık.

Ev aynı ev,
geceler aynı karanlık
ama sensiz.
Sabah oluyor,
güneş doğuyor
ama içime değil.

Böyle olsun istemezdim...
Sevdanın bu kadar yarım,
yokluğun bu kadar ağır olmasını
istememiştim.

Birlikte yaşlanmayı düşlerken
hatıralarla yaşlanıyorum şimdi.
İnsan en çok
tam da “olacak” yerde
yazılırmış meğer.

En çok “biz” derken
yalnız kalıyormuş.

Böyle olsun istemezdim…
Ama oldu.
Ve ben,
hiçbir şekilde
yapamıyorum.