Mecnun misali Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Ben ki Mecnun misali
Yanarcasına uyandım bu sabah…
Rüyasında Leyla’sını görüp
Çaresizlik içinde uyanan bir divane gibi.

Ne gece tamamlandı gözlerimde,
Ne sabah doğabildi içime.
Bir sen kaldın aklımın en kuytu yerinde,
Bir de adını anınca titreyen bu yorgun yüreğim.

Uyandım ama dünya eksikti sanki,
Sesin yoktu mesela…
Bir insanın yokluğu
Bu kadar ağır olur mu dedirten cinsten.

Perdeler aralandı, güneş vurdu odama,
Ama hiçbir ışık seni getirmedi bana.
Çay soğudu masamda,
Saatler sustu duvarlarda.
Ben hâlâ dün gecenin içinde kaldım.

Mecnun nasıl çöllerde adını sayıklayıp
Kendi kendine kül olduysa,
Ben de sen diye diye
İçimde tükenen bir ömür taşıyorum şimdi.

Ve inan…
Bazı ayrılıklar ölüm gibi değil,
Ölümden sonra devam eden sessizlik gibi.