Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Sen giderken ardından, sadece baktım.
Hani hep kızardı ya? içme şu zıkkımı diye,
Keder çöktü içime.
Hemen bir sigara yaktım.
Ölürcesine deri bir nefes çektim.
Bu gidişin dönüşü yok sonu ayrılık biliyorum!

Eğer bir gün ben aklına gelirsem,
Ve hasret vurursa sol yanına,
Açtığın yaralardan sor beni.
Onlar anlatır nasıl tükendiğimi......

Eğer merak edersen, ne hâlde olduğumu,

Sana söylemek istediğim,

Ne çok şey vardı.
Susup söyleyemediğim, ne çok şey.
Gözlerimin, avaz…avaz haykırdığı,
Dilimin sustuğu, ne çok şey vardı.
Şimdi, sen gittin ya benden.

Kol değil kalbinle, sarsaydın beni,
Düşte görsen hayra, yorsaydın beni.
Gül-i-zar sinenden, derseydin beni,
Seher yellerinen, sorsaydın beni.

Aşığın çaldığı, dertli sazıydım,

Söyleme

O vefasız yarim beni sorarsa,
Hasretinden öldüğümü söyleme.
Pişmanlık içinde dönüp ararsa,
Günden güne solduğumu söyleme.

Kim incitti gönlünü, söyle yâr.
Yine bu gün sessizsin bir duvar kadar.
Gözlerinde derin bir hüzün,
Sanki yüreğinde keder var.
Gözlerin dalmış uzaklara,
Yoksa beklediğin birimi var.

Taştı artık sabrımız, şahlanın kalkın beyler,
Vatanım da destursuz, dolaşıyor soysuzlar
Deyyuslara haddini, bildirin ilkin beyler
Biz sustukça yerine, alışıyor soysuzlar

Küfür bize yakışmaz, ama hakediyorlar

Suç sizin değil, ben izin verdim.
Yüzüme gulenleri, hep dostum bildim.
Yüzlerine taktıkları, o maskeleri,
Hiç farkedemedim.
Onlar yanlış yaptı,
Ben, insanlık hâlidir, olur dedim.

Her kesin bir hesabı vardır mutlaka,
Geçmişinde bıraktıklarıyla.
Kiminin sevdiği.
Kiminin ailesi.
Kiminin de dostudur hesaplaştığı
Ben, bütün hesapları mahşere bıraktım.

Düşürdün aşk od-una harladın yaktın gönül
Bir vefasız uğruna gururum yıktın gönül
Yâr elinden mey içtin çok geç ayıktın gönül
Araya giren dağlar bizi ayrı koyacak
Sus be gönlüm sus artık kim gelipte duyacak.