Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Bu sabahta.her sabah olduğu gibi,
Erkenden kalkmış sın.
Bahçende güllerinle konuşuyorsun belli ki.
Ne söylüyorsun onlara bilmiyorum.
Yüzündeki tebessüme bakılırsa,
Sen onları. çok seviyorsun.

Diyorum ki dostlarım bir çılgınlık mı yapsak,
Toplasak bavulları bir köy bulup otursak.
Sosyal medya ne varsa hepisini kapatsak,
Kaybolan kendimizi bulur muyuz yeniden?
Bir olursak biz mutlu olur muyuz yeniden?

Bir cadde ortasında tam orta yerinde,
Kalakaldım.
Hiç kıpırdamadan, seyrediyorum,
Etrafımdan gelip geçen insanları.
Yüzlerini inceliyorum, mimiklerini,
Yaşadıklarını, anlamaya çalışıyorum.

Yine sonbahar. yine yalnızlık. yine sensizlik:
Kaç sonbahar girdi aramıza saydın mı?
Kaç kez bahara uyandı ağaçlar.
Kurumuş dallarında meyve sundular:
Kaç kez yavrusunu büyütüp.
Yuvadan uçurdu kırlangıç lar:

Kalbi güzel yâre, gönül bağladım,
Durgun bir nehirdim, aktım çağladım.
Dilek ağacına, mendil bağladım,
Yaprak gibi yere, döküldüm o gün.
Kardeşim diyince, yıkıldım o gün.

Telli turnalara, umut ekleyip
Bastığın yer olur yine gelirim
Dumanlı dağlara sevda yükleyip
Göklerde kar olur, yine gelirim
Sadık bir yâr olur yine gelirim

Gönülden çağırsa durmaz gelirdim,
Kal dese bir ömür yârle kalırdım.
Ben onu sözüne sadık bilirdim,
Bir kelamı ile bitirdi beni.
Diyin o zalime yitirdi beni!

Gitdiğin gün, bu hayat bitdi sandım.
Bir düşün, üç gün eve ekmek almadım.
İnan bana, perdeyi bile açmadım.
Açlık canıma tak edince anladım,
Ölmedim, ölmedim ben hâlâ hayattayım.

Omzuma yükledin, ağır yükleri,
Kaybettim aşk için, olan cenkleri.
Çaldın baharımdan, bütün renkleri,
Bağımda açacak, gülmü bıraktın?
Ardından gelecek, yolmu bıraktın?

Uzun yıllar sonra, sokağına düştü yolum.
Her şey, o kadar yabancı ki,
Zaman, hatıralarımın üzerine perde çekmiş.

Yüreğimde, tarifsiz bir sızıyla yürüdüm.
Bildiğim o sokaklarda, bilemediğim bir yalnızlık dolandı ayaklarıma.