Meryem Keskin Şiirleri - Şair Meryem Keskin

Ayrılık hançer ağzı bir uçurum kıyısı,
Beni benden eyledi gözlerinin büyüsü.
Züleyhaya cennettir Yusuf’un kör kuyusu,
Çağlayarak bendimi yıktığım yalan değil.
Geceler boyu ağıt yaktığım yalan değil!

Yalnızlığı anlatacak bir kelime var mı?Bilmiyorum.
Benim yolum hep yalnızlığa çıkar,
Geçmişin kırılası elleri yakama yapışır.
Anıları asar beynimin mandallarına.
Ağlayan gözlerimden yaşlar katre katre,
Dökülürken kirpiklerim den.

Biliyor”musun?
Ben hep sensiz kalmaktan korktum,
Bu hayatta.
Anlamsız yürüdüm sensiz bu yollarda.
Her adımda uzaklaştım sanki kendimden.
Ayaklarım koşmak isterken,
Yüreğime prangalar vuruldu.

Yanlış adrese gönderilmiş, bir mektup,
Gibiyim ben.
Zaman yanlış.
Adres yanlış.
Okuyan yanlış.
Gecelere sığmayan acılarımı.

Bu sevdanın yollarını,
Yürüyorum, yâr diyerek,
Bağındaki güllerini,
Deriyorum yâr diyerek!

Işıl ışıl didelerden ,

Aramıza denizler, vadiler sıralanmış,
Senin adın alnıma, hüzünle karalanmış.
Kurşun yemişcesine sol yanım yaralanmış
Nice bayramlar geçti, sen gelmedin bir türlü.
Evde yasmı var yoksa, penceren mi örtülü?

Yâr nörüyon nörüyon,
Halim harap görüyon.
Ben ekmişim gülleri,
Utunmadan deriyon!

Saatini kursana

Kaç parça oldu bu, yüreğim yama,

Yakma bu gönlümü, düşürme gama.
Ben sana cihanda,bağ oldum ama,
Sen bana bir demet, gül, olamadın.

Her sözün emir di, koşardım inan,

Yar olsan

Şu sinemi dağlayan, bülbül dilli yâr sensin,
Buyur kalp otağıma, garip gönlüm şenlensin.
Gül gölgesi aşk kokar sevdalılar dinlensin,
Çıkta gel habersizce bir bahar sabahında.

Kırdığın kalbimin, mimarı olsan :
Sırça kadeh gibi elinde tutsan:
Sen sevda celladı, bense bir tutsak:
Gönül kafesinde, uçamıyorum:
Ben böyle yaşamak, istemiyorum: