Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Bilmezsiniz ki
Ayak üstü şiirler yazdığımı şu köşe başında
Bilmezsiniz
Hangi şarkılarda ağladığımı sabahlara kadar
Hangi kızın gözyaşında kaybolduğumu geceleyin
Bilmezsiniz kaç kez seviştiğimi

Ergen düşler kurarken onbeşimde
Bir zamanlar darağacına çıkan yaşıtlarımdan
Haberim bile olmadan
Kırılgan adımlarımla bastım
Artık çocuk olmamanın
Çamurlu yollarına.

Hepsi bir kandırmaca
Duvarları delip geçen bakışlardaki sihir,

En sağlam duvarları yıkacak rüzgarları
Doğuracak olan en coşkun çağında
Koskoca bir evreni alıp avcunun içine

Her yanımda çelişkiler yumağı
Son model bir arabanın ısıtmalı koltuğunda
Devrim türküleri okumak kadar,
Ruhumuzu aldatmıştık oysa hepimiz
Çünkü gerçek savaşçıların payına düşen
Sadece acılardı

Hüzün çıkartmasıdır bu
Kalbimin kıyılarına
İsyanın buğulu sesidir

Burası hayatın kıyısıdır
Gürüldeyen bir su sesidir şairin yüreğinde

İlki hiç yaşanmayan sonlardayım
Yine bu gece
Ayın güneşi kıskandıran kızıllığını
Taşırken geceme gökyüzü
Acısız ve sevinçsiz
Yani yaşamanın

Üç telden başladık anlatmaya
Köylerinden şehirlerinden
Ter ve kan akıtılmış her karış toprağından
Eksik yaşanmışlığından
Horlanmışlığından
Çıplak ayaktan

Öyle bir gün gelir ki
O uğruna ölünecek sevda
Sevileni de aşar

Öyle bir gün gelir ki
En önemli olan ne varsa önemsiz

Vatan sevmek;
Ne türkü söylemek
Irmağının akışına
Ne de sömürmek vicdanını insan yanımızın
Fidanken kırılanların al kanlarıyla

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Aynalarda görünmeyişinin
Otuz iki dişinle gülemeyişinin

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Koskoca evrenin