Ez sêwîyê bêdê, bêbav gullen barîn min pir germe,
Dem dijware dijmin hare! tevkujîye bo min xeme;
Haj vê jiyana min hebin, nav şeplê min de birîne…
Dilê min de êşe, jane ez mîna qeşa dihelim.
Ez zarokim pir biçûkim van bûyeran qebul nakim,
Oy firoşyaro, firoşkaro
Di nav barê te de çi heye?
“Di barê min de kakilê gûzan
Di dilê min de welat heye.”
Oy firoşyaro, firoşkaro
Dilo rebeno ev çi xeyale ev çi xewe?
Dîsa xapandine, bêhayyî ye nav gelê me de,
Agire, şwate dibare li ser malan de…
Çav çavan nabîne kes jî bi kesî nabîse.
Hey gidî dilo roj jî ser Cihan’a me reş’e!
Dilo rebeno ev çi xeyale ev çi xewe?
Dîsa xapandine, bêhayyî ye nav gelê me de,
Agire, şwate dibare li ser malan de…
Çav çavan nabîne kes jî bi kesî nabîse.
Hey gidî dilo roj jî ser Cihan’a me reş’e!
Öyle bir düzen kurmuşlar halklara faydası yoktur
İşçi açtır köylü açtır zenginler daima toktur
Ne huzur ne neşe kaldı her gün başka kargaşadır
Dostluk, kardeşlik kalmamış, zerre kadar saygı yoktur
İşçi yoksul köylü yoksul, gelen soymuş giden soymuş
Havar havar Geçitli köyü dumanlı;
Acılar ile çığlıklar hep birbirine karıştı!
Kâh yılgın kâh suskun şu kanlı sabah kuşluğunda
On canımıza kaydılar halkımız şivanlı.
Şehir yolu delik-deşik etrafa kan dolmuş,
Matem kokulu yaslı Menice annem,
Rengârenk kelebekler, körpe bahar çiçekleri…
Boynu bükük lâleler, mor, kızıl, mavi sümbüller,
Bahar’a sayılı günler kala ocağımızda bir ağıttır bizim.
Yeryüzüne huzme huzme dökülen güneş;
Kurban olayım kara gözlerine
Şeker, şirin, bal gibi sözlerine
Ab-ı revan su olayım akayım
Nazik, narin kınalı ellerine
Yarım matemdeyim halım çok yaman
Kılıçlardan kan damlıyor
Yavuz fırtınasıdır
Taksim’e esen
Gezi Parkı yaralı
Ölüm üşüştü ağaçlara
Güller yasta, bahar ağlıyor olanlara
Kalk gönül göç edelim
Biz bu diyarda gidelim
Gurbet derdi ölüm gibi
Biz köyümüze dönelim!
Kalk gönül göç edelim




-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.