Feriyat-figan eden bülbü
Niye bize gün doğmuyor
Boynu bükük kalan al gül
Yanıbaşında soluyor
Çile çeken garip bülbül
Dünyanın sırrına aklım ermedi
Tanrılar bile derdimi sezemedi
Şu ömürüm azar-azar tükeniyor
Umudum kalmadı, yazım gelmedi
Yıllardır ne gün gördüm nede güldüm
Yanan yüreğime ateş süzmüşler
Elime dert ile çile vermişler
Zemheri yeli üstüme esiyor
Dünyama siyah bir perde germişler
Oy önüme sönmeyen köz yığmışlar
Te çima min waha kir
Hişê min jî belav kir
Jiyana min xera kir
Xema dilê min kûr kir
Tu wek şivekî zextî
Meh meha Adar’ê ye
Li berva biharê ye
Cejna me pir pîroze
Cejn cejna Newroz’ê ye
Dilgeşîya dila ye
Çemê Erez her dem reşe
Dikişe li erdêkî geşe
Erê dilo erê erê
Kurdîstan axe ke xweşe
Çemê Erez wek dilane
Pakrewanê min ez bi qurban te bim
Kurê min bi rojane ez te digerim
Berxê min li min kesere min kedere
Her cî xera kirine ez te nabînim
Lawê min tu li ku yî? Li min fîxane
Ben seni cemrede eriyen karda, çözülen buzlarda
Erik ağacın dalından açan
Baharı müjdeleyen
Çiçekler kadar
Avuç dolusu
Yürek dolusu
Çok üşüyorum çok, baharım gecikti, her an bana kış
Çoktan leylaklar kurudu, yapraklar savruldu
Bende hiç bitmeyen dert, keder var
Birde çocukluğumda kalan
Acılar
Meçhulde kaldı o beklediğim
-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.