Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Karanlığın en koyulaştığı yerde
Önüme çektiler demirden perde
Alazım, alevim tüm göğü sardı
Bir başıma kaldım şu nameret elde

Kar günler peşimi bırakmadı

Yaralı yüreğimden kan akıyor
Canlar ne olacağım belli değil
Kimse de benim halini sormuyor
Ah gece mi gündüz mü belli değil

Hazan geldi yapraklar dökülüyor

Bilmem, kaç gece bitmeli ki güneş doğsun
Ömür tükenmeden
Keder tükensin
Tüm acılar bitsin
Gecenin sonu görünüp
Düşlerde yaşanılan aydınlık, yarınlara ulaşılsın

Günah bedeli değil
Aşkın meyvesi olan
Gül bebek şirin bebek
Teni miski-amber kokan tatlı bebek

Dünyaya er gelen

Gülüşünü şafağa kar, bakışını henüz doğmamış güneşe
Hilal kaşları
Zifiri karanlıktan daha da kara
Teni
Coğrafyamda akan
Fırat'tan da berrak

Prangaların şıngırtılarına, duvarların nemine alışık olan
Küf kokan karanlık zindanlarda
Bedenimi kemiren
Acı
Daima özlemini çektiğim güneş
İçimdeki yeşeren

Tutunduğum hayaller çoktan bitti
Umutlarım su gibi akıp gitti
Şu üç günlük muhaneti bol dünya
Feleğin gücü yalnız bana yetti

Çoktan yandı gönlüm, dilim lal oldu

Can yoldaşım, bu akşamlar karanlık, uzun olabilir;
Ama içimizdeki ateş
Bir uyanışın sabahıdır.
Gecenin en koyu yerinde bile
Umut nöbettedir.
Bizde beklediğimiz ruh

Nav dilê min de bêrîya te heye
Ey roj min nexiyde carek were
Dilê min ji bo te kesere, bêrîne
Kezeba min êdî bese carek were

Delaliya min kewa gozel gula bedew

Bi hezkirin bi dostanî û biratî ezê ji we re behsa xwebikm
Kurtejiyana min, raborîya min warê merdane
Çarenûsa min bi qîrê nivîsîne
Emrê min
Zivistan e
Tîrmeh'a min