Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Sevda zifiri karanlığı aydınlatan her kandil tükenişi
Özgürlüğe gönül veren
Zulme olan direnişi
Sofralara bereket taşıyan
Toprağın bağrına düşen tohum çatlayışı
Dağları, vadileri tüm engelleri aşıp

Dal kırıldı
Gül kurudu
Bahar yasta
Umudun
Sevginin
Büyüdüğü yer, büyüdüğü şehir

Kürdün kızı, Kars kızı
İnce dişlerin mercan
Halkın esmer güzeli
Gamzelerin aşiyan

Örgülü saçlarına

Ayaz, boran sarmış karlı dağları
Kağızman bağları bahar istiyor
Sakalar, bülbüller ah u figanda
Bülbül gül, dal çiçek, dal gül istiyor

Tüm yollar kapanmış, kara kış gelmiş

Perişan, naçar gününün her anında, habire dertli, dertli öten
Al kınalı çifte keklikleri hunharca avlanan
İnşa edilen binalardan
Villalarladan olmalı
Doğası, akbabaları, yılanları
Küstürülen

Dalgalar döverken Karaburun taşını,
Bir rüzgar fısıldar Dede Sultan’ın adını.
Toprak bizim derdi, emek bizim, aş bizim,
Yârin yanağından gayrı her şey ortak, can bizim.

Ağır vergiler çökmüş halkın omzuna,

Muradını, sevdasını özgürlüğe, davasını komünistlere bırakan
Umudunu mazlumlarla çoğaltan! Ne şah ne sultanı takan
Hükümdarlardan, barbarlardan, eşkiyalardan
Karaferman yazanlardan
Ve
Onlarca aydını darağcına gönderen

Karadeniz serin deniz
Dört etrafı yeşil deniz
Kumun şeker, susam gibi
Kıyıları uzun deniz

Karadeniz şirin deniz

Öldüm öldüm dirildim Çınar oldum dağlara
Döndüm baktım yollara gelen, giden canlara
Mola verilen yerlere çeşme, pınarlara
Dal verdim yaprak açtım mekân oldum dostlara

Yürek oldum hep sevdim gönüllere can dedim

Dalların çatal-matal, yaprakların salkım-saçak, kara dutum
Kırılmasın, dağılmasın zümrüt yeşili
yaprakların
Yapraklarını dökülmesini
Havada çırpınmasın
Çırılçıplak kalmayasın