Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Bilmeyenler duysun, felek çılgınsın
Sevgiden uzaksın, hep dert verirsin
Doğru söz bilmezsin yalana tapsın
Gözyaşlarımın tek sebebisin sen

Beni bir zalime niçin verdin sen

Böyle gelmişse böyle gitmez
Aydın kimseye boyun eğmez
İşçi-köylü ayağa kalktı
Halklar düşmana aman vermez

Cahil olan doğruyu görmez

Bu düzendir dert getirmiş
Nice yaraları eşmiş
Filizleri kırıp geçen
Delidolu karayelmiş

Yaram derin sinemdedir

Ey dağlarına vurgun olduğum çok sevdiğim memleketim
Sende hal mi bıraktılar? Hep kurşunladılar bağrını
Ateşle yakılan, benim ata-dede toprağım
Eğer bir şafak vakti çıkıp sana gelmesem
Bil ki karanlık üzerime çökmüş
Feleğin kıskacında

Tüm işçiler düştü dara
Yüreklere doldu yara
Kirli siyaset yüzünde
Tüm yoksular düşmüş zâra

Yaşam çok zor, her yer duman

Hiçbir gün sevinmedim yaz bahar’ı görmedim
Geç vakitlere kadar çalıştım mağdur kaldım
Sırtımda ki bu kambur beni her gün bitirdi
Kan kustum çok yıprandım kavgamızda caymadım

Didindim hep çalıştım kazma kürek salladım

Düşünüyorum bu gece, bütün şehir
uykuya dalmışken
Senin kişiliğin yansımasıdır
Gecede
Bir memleket türküsü gibi
Bir bahar dalı gibi taze

Eğer beni sorarsan, ben halktanım
Yolculuğum dağların baharına
Soysuz soyguncuların korkusuyum
Hiç boyun eğmem halk düşmanlarına

Eğer beni sorarsan, ben halktanım

Ne ekmek ne aş var hep ah var hep ahlar
Yoksulluk diz boyu bitmiyor sorunlar
Köhnemiş sistemde işçi- köylü hep aç
Zulüm var baskı var tüm halklar perişan

Çöplüklerden ekmek toplayan bacılar

O gün oldu, görüşçülerim geldi
Biri çiğdem, biri gül, biride yar
Gül gülücük, gül sevgi dağıtıyor
Çiğdem mutluluk, nazlı yar da bahar

Yâr kalakaldı yüzüme bakıyor