Gök kubbe yıkılmış, etraf karanlık
Dağlar, taşlar ürkmüş ! Dil avazından
Yâr düşmüş feleğin kanlı ağına
Göz gözü görmüyor. Tozdan, dumandan
Sabah güneşi doğmuyor
Bende umut kalmayınca
Gözüme uyku düşmüyor
Yâr yanımda olmayınca
Yâr yoksa yanıbaşında
Yâr bana unutturma dileğimi
Parçalama kanayan ciğerimi
Bülbüllerin öttüğü bu bağlarda
Bahar gülüşün sarsın yüreğimi
Kendi güzel, huyu güzel çiçeğim
Yaram muhtaç dermana
Yârim gelsin harmana
Kan akıyor içime
Ahım düştü zamana
Pıtrak doldu bağlarla
Ruhumda yeşeren bir tutam dalsın
Ey yürek bahçem, ben sana büründüm
Nehir oldun içime akıyorsun
Hayâ etsem de fakat sende yündüm
Her mevsim, her iklim sana bağlandım
Bak sabahın köründe, serin rüzgârda yaprakları solgun
Yalnızlık, mutsuzluk çiçeklerine burunmuş
Bir ağacın gölgesinde
Yaşama sevinci azalan
Güzel ötüşlü
Minik bir toygar kuşu
Duyuyor musun? Nicedir geceme düşen feryadı
Avucuma dolan gözyaşlarımın inlemelerini
Hançer gibi içime saplanan
Beni tüketen
Yalnızlığımın asiliğini
Yaralı yüreğimin çırpınışını
Bir yanımız kahır içinde, diğer biri zevk-ü sefa sürüyor
Aydınlığa doğru, yaşama doğru kurşun sıkılıyor
Ava giden, zalim bir avcının çantasında
Ateş ile, hicran ile
Derinden nefes nefese soluyan
Bir kahpe kurşunla vurulan
Şavkın vurmuş dağlara, kayalara
Umut dolsun gelecek yarınlara
Mehtap yoksa güneş yoksa sen varsın
Mail oldum sendeki bakışlara
Sevgi sende, sabır sende ağlama
Yer, gök benim çığlığımı duymuyor
Giden baharımda geri dönmüyor
Dert bende, volkan bende, ateş bende
Beni sürükleyen acı durmuyor
Beni cezbeden bir güle tav oldum
-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.