Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Asla sana minnet etmem bilesin,
Acılarla kıvranıp, inleyesin
Tamah edip sende kömür dilemem!
Gün olur sen de hesap vereceksin.

Zaman olur düzenle gideceksin,

Gün, güneş olmadığı, yasakların çakılıp kaldığı bu yerde
Kavganın olduğu, dağların ağladığı
Gözyaşlarını dinmediği
Kalplerin kanadğı
Çiçeklerin öldüğü bu yerde
Yurt toprağında

Bizler, yaşamın her anında gözyaşların döküldüğü
Dillerin haykırıp susmadığı
Yerde
Ruhları savaşlarda
Örselenen
Masum bakışlı

Dağlar kadar derdim olan, bu koca şehirde
Bir anlam veremiyorum
Karanlığıyla
Beni
Sessiz- sedasız
Boğmaya çalışan

Yıldızımsı bir çocuk gülüşü, bir sevda, bir özlem
Bir özgürlük türküsüdür bendeki
Yarınlarla aydınlığa ulaşacak
Ey umut dolu gözlerim
Sen ağlama benimle
Kanser gibi

Ayrılık pusu kurmuş yollarıma, ölüm yanıbaşımda
Ne şafak yakındır geceme
Nede yıldızlara var içinde
Karanlık dünyamda
İçimdeki yangından başka
Her şey uzaktır bana

Ipıssız dünyamda
Çölleştim
Bir mutlu tebessüme hasrettim
Yaşayıp, yaşadığım
Beli değil
Kan kusup kızılcık şerbeti içtim

Umut günleri gönlümün gözdesi
Yüreğimdeki sevginin özcesi
Felek verdiğin acılar çekilmez
Değme güle, cana selle gidesi

Başıma inen zulümün asası

Gönül hep sevda yatağıdır! O daima umut kokar
Ayriyeten gözler gibi hiç yalan demez
Çünkü o mutsuzluğa mutluluk
Taşır
Birde bilinen o ki
Boş kadehlerle

Candan can, ömürden ömür alan, acıyı biz halklara dayatan
Şu pervasız devran neyin peşinde?
Ne istiyor bizden?
Ne?
Gün oluyor
Erdemliyi, namerde muhtaç ettiren