Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Desek ki her şeyin doğrusu insanlık
Peki, nedir insanlık?
Kim neye göre diyecek insanlık?

Budist’in tarifinde insanlık
Hıristiyan’ın tarifinde insanlık

Diyorlar sevgi insandan insana akan yaşam suyu gibi
Suyun pınar olabilmesi için bulması gereken bir kaya dibi
Sevgi pınarının kayası nerede, insanın neresi?
Hemen herkes gösteriyor kalbi
Kalpse nihayetinde bir et parçası
İçinde birkaç odası

Aydınlık için karanlıkta düş kurulur
Gerçek için yalanlar bir bir vurulur
İnsanlık için yeni düzen kurulur

Allah insana aklı, kaderini çiz diye verdi
Kaderini doğru çizen insan hidayete erdi

Etrafında dolaştım gerçeğin
Yüzleşmeye cesaret edemedim

Döndüm dolaştım deli divane
Hayatım yalanlar üzerine pervane

Bir zamanlar
Hikâye dinlemiştim
Karga ile Tilkinin
Aslında sevmem
Böyle hikâyeleri
Çünkü haberi yoktur

“Ölüme köleydim doğarken
Yaşamanın zorunluluğunda

Ölmemek için
Boyun eğdim yaşamın kurallarına“

Bekle
Gelecekle
Yetişmek ne mümkün?
Geleceğe

Yaşa

Kara gün dostu hayallerim
Gelip oturdu beynime, doluyor yüzeme sevinçlerim

Dünde hüzün vardı
Bugüne sevinç yağdı
Yarını umutlarım aldı

Konser,
Müzikle insanın
Duygu ile maddenin
Birleşerek bütünleştiği
Aynı duygu ve düşüncelerin
Yerden göğe, gökten yere

Bir damla gözyaşı için içim sızlarken
Savaş çığırtkanları gözyaşlarını çoğaltmanın peşindeler

İnsan aklını insana hizmet için kullanacakken
Hırsının kanadına binmiş, çıkarlarının peşindeler