Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

İs kokusu ve sisler arasında girdim memleketime
Nüfus artışı, düzensizlik dönüşmüş kirliliğe
Sokakların dizaynı, yollara park edilmiş arabalar
Her şey sıkış tepiş, zor geçiliyordu yollar
Eskiden kış günü hava buz keserdi,
Şimdi ise hava yumuşak ama kirli

“Aklımın aktif olduğunu bana Allah öğretti”
Bana öğretilen ise din dogmatikti

Allah’ı, ayetleriyle tanıdığım gün, aklımı sonuna kadar kullanmayı öğrendim
Din adına, çağdaşlık adına öğretilen bütün ezberleri yalana verdim
Yalan devrimde allıydı, güllüydü, şanlıydı

Gündemde seçim sonuçları var
Halkın içinde, iki kişiden biri iktidar
Geri kalana artık yerler dar

Al gülüm ver gülüm derken
Horozlar erken öterken

İdealler beni değiştirmiyorsa, ideallerimi mi değiştireyim?

İdeal insanın ulaşmak istediği son nokta
İnsanın gerçekleri, idealle insan arasındaki kör nokta

Görünen köy kılavuz istemiyor

Desek ki her şeyin doğrusu insanlık
Peki, nedir insanlık?
Kim neye göre diyecek insanlık?

Budist’in tarifinde insanlık
Hıristiyan’ın tarifinde insanlık

Diyorlar sevgi insandan insana akan yaşam suyu gibi
Suyun pınar olabilmesi için bulması gereken bir kaya dibi
Sevgi pınarının kayası nerede, insanın neresi?
Hemen herkes gösteriyor kalbi
Kalpse nihayetinde bir et parçası
İçinde birkaç odası

Aydınlık için karanlıkta düş kurulur
Gerçek için yalanlar bir bir vurulur
İnsanlık için yeni düzen kurulur

Allah insana aklı, kaderini çiz diye verdi
Kaderini doğru çizen insan hidayete erdi

Etrafında dolaştım gerçeğin
Yüzleşmeye cesaret edemedim

Döndüm dolaştım deli divane
Hayatım yalanlar üzerine pervane

Bir zamanlar
Hikâye dinlemiştim
Karga ile Tilkinin
Aslında sevmem
Böyle hikâyeleri
Çünkü haberi yoktur

Sırlar dökülür kalbime
Her sır beni vurur dibe
İdealdeki yüksekliklere
Çırpınışlarım hedefe

Ağaçta sular yürüyor