Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Zeytinden bir dal
Koparıldı başa kondu
Ağacın içi cız etti
İnsansa donuktu
Gülücük yolluyordu
Dal gövdeden kopuk

Deniz kıyısında
Sessiz ve sakin
Bir akşam vaktinde
Güneş grupta
Kızıllaşmış biçimde

Bir gün,

Dili tutulan,
Kulağı sağırlaşan,
Gözleri kör olan,
Aklı duran,

Sıfırın altı acizlik
Sıfırın üstü efendilik
Sıfır noktası fedailik

Sor kendine
Sıfırın altıda mısın?

Yüz yaşındayım
1951 den geliyorum
Yüz yıl önceydi
İçinde yaşadığım ülkem
İçinde yaşadığım dünya
Yüzyılda ne çok değişti bilseniz

Çocukluktan çıktım yola
Yürüdüm delikanlılıklarda
Önümde yüksek ideallerle
Özgürlüğümü kısıtlayan
Yasalara takıla, takıla

Yalnızlığı, rüzgâra verdim, dedim savur havaya
Yalnızlığı, suya verdim, dağıt akıp giderken doğaya
Yalnızlığı, paylaştırdım insanlarla arkadaşça
Yalnızlığı, yazdım satırlara içten duygularla
Yalnızlığı, karanlığa gömdüm aydınlıklarda
Yalnızlığı, yaktım tutuşturdum karanlıklarda

Akıttığın kan senin olsaydı
Gün doğar mıydı?

Ağlattığın göz senin olsaydı
Yağmur yağar mıydı?

Varı yokluğa
Gömdüm bilmeden
Gören gözlerime
Duyan kulaklarıma
İnandım neden?

Damladan arta kalan
Rüzgârlarla savrulan
Allı pullu boyanan
Zamanlarda kaybolan

Benim, aşkla yoğrulan