Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Anılarımda ramazan günleri
Bilgilerimde Allah’ın oruç emri
Bir çetrefil, birbirine dolaşık her biri
Sarmaş dolaş olmuş, akıl ayırabilir mi?

İnsandı söz veren Allah’a

Tükürdüğümü asla yalamam
Övünerek söylediğim yalan
Vuslatım çıkara ulaştığı an
Bildiklerimi unuturum inan
Eski benimi hiç hatırlamam

Rüzgârda savrulan
Dalından kopmuş yaprak gibi

Dereler, ırmaklar
Üzerinde belirsizce süzülen
Köklerinden kopuk, çer, çöp, otlar gibi

Herkesin sırrı vardır mutlaka
Benim sırrım ise çok gariptir
Sırrımı herkes bilir sanki ayyuka
Sadece ben bilemem hayatta
İtirafım zordur sırrımı kendime
Bir kaygı vardır sürekli içimde

Bir tepeden
Karşıya bakıyorum
En yükseğe takılıyorum

Özlem tepesi
İdealler efendisi

Özgürlük
Bulut üstünde kanat çırpıyor

Kölelik
Yeryüzünde kol geziyor

Rüzgâr yoktu
Bugün, hayatın içinde
Başka rüzgârlar esiyordu
Karabasan haberler
Ortalıkta dolaşıyordu

Anladım ki,
Gerçek hayatta
Yok, asla yerin
Onun için
Seni düşlerime gömdüm

Garip düşünceler ürettim kendime
Daldım az bulunur enteresan düşüncelere
Hatırladıkça güldüm kendi kendime
Başka isim yok sanki derdim ne?

İnançlarım, düşüncelerim ortada

Ciğerlerime çekiyorum
Mis gibi, tertemiz bir hava
Dalgalar yüzüme, yüzüme
Doğru geliyor
Hafiften çok güzel bir esinti
Denizin kabaran dalgaları