Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Bir gün gözlerimi yakaladım
İçimdeki gerçekleri söylerken
Dilimi dolanırken yakaladım
Laf olsun diye söylediklerinden

Kaçan gözlerim vardı

Deniz,
Sessizliğe gömüldü,
Gerçeği sessizlikte mi gördü?

Sessizliktir ki,
Sesi yırtarcasına,

Gülmeyi dudaklara öğretemedim
Büzüşüyorlar gülerken gözlerim
Ağzımdan çıkan bütün sözlerim
Kir sanki ağızdan çıkınca silerim

Külhanbeylilik genelde içimizdedir

Topladım bütün geçmişimi
Topladım bütün hayallerimi
Gelecekleri renklendirmek için
Sımsıkı idealler kurdum
İnsanlığa muştular için
Çıktım yola en güzel duygularla

Gelin şu insanları soyalım
Gasp edelim, çalıp çırpalım
Bize bir şey yapamazlar
Çünkü onlar bir olamazlar

Biz birlik olalım üç beş kişi

Karanlık inatçı mısın?
Bir ışık tutsam aydınlanır mısın?

Aklıma dökülen iki mısra
Başladı düşümde dolaşmaya
Kalbimde dönüşen aşkla

İnsanlar var,

Yatak, yorgan döşekte
Fikren kölelikte
Bilgisiz, cahillikte
İnançsız şüphelerde

Hırs
İnsana, insanı sömürmeyi öğretti

Hırsız
Hırsının peşine takılıp, insan emeğine göz dikti

Yarına ertelediğim
Ne varsa benden
Yarın gelecek mi?
Bana verilecek mi?
Hiç bilmeden
Bir sorumsuzluk gibi

Sırtımı döndüm
Yalana, riyakârlığa
İnsanı insandan
Tüm ayıranlara
Tarihsel ayrılıklara
Kin dolu savaşlara