Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Sevgiyi salıversem çayıra
Oyunbozan olsam insanlığa
Rahatı gözleyen hayatıma
Umutları tüketsem bolca
Mutlu etmek için kendimi
Sorgulamadan hiçbir şeyi

Zaman sana uymazsa sen zamana uy diyorlar
Anlamıyorlar zamanda yok olmamı istiyorlar
Mantığım duruyor onların bu sözlerine
Akıp giderken zamandan geleceğe
Nice anılar bırakıyorum saniyelere, saliselere
Anılarımın her biri şahidimdir endişelerime

Ne çok durulmak istedim
Yaş ilerledikçe arttı fırtınalarım
Sanki derin denizler gibiydim
Çok büyüktü dalgalarım

Gördüğüm her çelişki

Kelimeleri sürgüne gönderdim
Kimi suçlu, kimi yetersizdi

Bende bavulumu derdim
Buraları yaşanacak yer değildi

Tersinden çıktım yola
Veremedim hiç mola
Başımı soktum zora
Hayatım alabora

Sinekler vızıldadı

Tuş olmuşken sana kalbim
Tuşla desem tuşlamazsın

Tam zamanı ara desem
Tuş eder, hiç aramazsın

Kuru sıkı kurşun yerine
Kaldık kuru sıkı sözlere

Kalbimin kırıldığı yerde
Kemiksizlik hâkimdi söze

Çat kapı
Tut sapı
Yut hapı
Kas katı

Kalırsın

“İlim bilime yenildi” yaşadığımız hayatın sanki tek gerçek felsefesi
İntikam hırslarıyla bilimciler ilimcilere saldırıp kırdılar herkesi
İyi ile kötülük kavramları delirmiş gibi insanları yedi bitirdi
İnce bir sızı, düşlerimize, düşüncelerimize, yaşamlarımıza girdi

İsimsiz, gizli kahramanları var insanlığın, saklıyor tarihin derinliği

Kırağı yemiş yollar üzerinde dolaşıyorum, ortalıksa hafif karanlık
Kuytu köşelere sinmiş hayvanlar var, çaresizlik içinde, kalmamış canlılık
Kara bir düş görmüş gibi hayat, geceden kalan, doğada, insanlarda şaşkınlık
Kar beyazı dağlar selamlıyor insanı, aramızda ulaşılmaz bir uzaklık

Kaldırımlarda buzlanmalar, yakamozları gözümü alıyor, kör eden ışık