Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Tuş olmuşken sana kalbim
Tuşla desem tuşlamazsın

Tam zamanı ara desem
Tuş eder, hiç aramazsın

Kuru sıkı kurşun yerine
Kaldık kuru sıkı sözlere

Kalbimin kırıldığı yerde
Kemiksizlik hâkimdi söze

Çat kapı
Tut sapı
Yut hapı
Kas katı

Kalırsın

“İlim bilime yenildi” yaşadığımız hayatın sanki tek gerçek felsefesi
İntikam hırslarıyla bilimciler ilimcilere saldırıp kırdılar herkesi
İyi ile kötülük kavramları delirmiş gibi insanları yedi bitirdi
İnce bir sızı, düşlerimize, düşüncelerimize, yaşamlarımıza girdi

İsimsiz, gizli kahramanları var insanlığın, saklıyor tarihin derinliği

Kırağı yemiş yollar üzerinde dolaşıyorum, ortalıksa hafif karanlık
Kuytu köşelere sinmiş hayvanlar var, çaresizlik içinde, kalmamış canlılık
Kara bir düş görmüş gibi hayat, geceden kalan, doğada, insanlarda şaşkınlık
Kar beyazı dağlar selamlıyor insanı, aramızda ulaşılmaz bir uzaklık

Kaldırımlarda buzlanmalar, yakamozları gözümü alıyor, kör eden ışık

Aklımın ölçüleri kaybolur ya
Alıştırıldığımız yaşamlarda
Alkışlarla yükselen hayatta
Ahu vah ile yerilen zamanda
Azıcık akıl / mantık olsa da
Azgın gelir duygularım akla

Kullara kul olmuş insan
Aklını, iradesini çıkarına kullanan
Kendinden başkasını saymayan
Sevgiyi, barışı kendisine arayan
Başkasıyla sürekli savaşı olan

Tepesi yüksek bir dağa
Tırmandım en doruğa
Takıldı gözüm ufuklara
Ta… Uzaklarda dağlar
Tek, tek tepe ve ovalar
Tarifi imkânsız önümde

Zamanın öncesinden
Zamanın sonuna
Zincirler gelir
Zincirler boynuma
Zincirler çocuklarıma

Gecenin içinde ben vardım
Karanlığın aydınlığındaydım

Sabaha düşüm var
Doğacak aydınlıklar
Yaşarken dünden anılar