Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Ne çok duvar var, karşısında insanlar yıkılır, duvar yıkılmaz
Ne çok duvar var, üflemeyle yıkılır, insanlar yıkılmaz

Aklımda bu iki söz, düşünüyorum
Doğanın içinde yavaş adımlarla yürüyorum

Dolambaçlı yolları
Soğuk havada dolaştım
Bir aşağı bir yukarı
Dolaşırken soğuğa alıştım

Ne garip değil mi?

Ben çok garibim
Başkaları da mı öyledir bilmem

Geçmişime bakıyorum
Anılarla hayatımı yaşıyorum

Duygular karışınca, sular durulurmuş
Akıllar karışınca, aydınlıkta kaybolunurmuş

Biliyorum, ben beni anladığım gün
Bitecek içimdeki sürgün

Sevgiyi yudumlamalısın
Hayatın her köşesinde
Yalnızca şiirlerde
Yalnızca şarkılarda
Yalnızca söylemlerde değil

Hayat dört köşe
Her köşede neşe
Olsun isterdim
Ama nerede?

Elim her yere

Ey göklerin
Yeryüzünün hâkimi Tanrım

Sen kal gökyüzünde
Yeryüzüne hiç inme

Ofsaytta kalan nedir bilir miyim?

Oburlaştıkça oburlaşan dünyada
Odağı çıkarlara bağlı insanlıkta
Ordular kurup doğalı yok ederken
Ocakların bacalarını söndürürken

Kelimeler şaşırdı
Sözü alan dağları aşırdı

Her şey birbirine girdi
Kelimeler artık eskisi değildi

Benim için dünya
Bir küçük hülya mı?
Yoksa derin bir rüya
Tıka basa karabasanla
Dönüştürülen fanusa