Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Akşamın kızılında gözlerim
Ay doğuyorken yüreğime
Aydınlıklarla giden anılarım
Ayrılıyor benden geceye
Ay dolunayında gülüyor
Ay aydınlığında gözlerime

Yaşam ölümü biriktirmektir
Yeniden her gün ölüm birikir

Yetişmek, niye koşuyorsun?
Yeşermek, niye sararıyorsun?

Kalem tutan ellere, öpülesi eller diye bakarım, yarın güneş doğacak
Kan kırmızısı, sırıtkan gülüşler bitecek, ağlamak yarınlarda yok olacak
Kara bahtıma söz yok, düşlerim, kalbim, aklım, ufkum, yarınım umutla dolacak
Külkedisi masallar yerine, hayatın gerçekleri çiçeklerini açacak

Kinim, öfkem, sen sus artık, kalbime sevgi, saygı, paylaşım değerleri doğdu bak

Islak hava içime işliyor
Koyu havanın gölgesi yok
Her taraf pus, nem çok
Pencereler buharlı
Havanın ardı kapalı
Uzaktaki dağlar karlı

1. Adım

Eskiden de gözler bozuluyordu
Kimi miyop, kimi hipermetrop oluyordu
Kimi de astigmata yakalanıyordu.
Ama insanlar bilmiyordu

Ey hayat,
Ey düşünce,
Ey inançlarım...

Özümü kaybettim.
Şeklinde kaldım senin.

Sorunlar bir karış
Çehreler iki karış
Yaşam itiş kakış
Gerçeklere kör bakış

Birileri salladı başı aldı maaşı

Avuçlarımda yanağım
Düşüncelerimde anılarım

Ey inandığım Allah’ım
Kalbime sevgi koyansın
Bana aşkı anlatansın

Çıkardım aklımı gaf dağına
Nazire edercesine Kaf dağına

Sır nedir insana bu dünyada?
Bilinir mi yalanların ortasında?

İnsanın dünya hayatını
Düşünce/davranışlarını
Fikir, felsefi anlayışını
İnsan aklına, fikrine
Duygusal olarak kalbine
Zorla kabul/yerleştirme