Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Bilim, bilim, diye, diye
Bilim tanrıları oldu niye
Dediler inanma görmediğine
Onları sonradan görsen de
İnandılar kendi kendilerine

Olayları sessizce avucuma aldım
Geçmişi, anı, geleceği seyre daldım
Bütün düşüncelerde gerçekleri aradım

Bencil / çıkarcı / dayatmacı insan
Paylaşımcı / fedakâr / özgürlükçü insan

Bir düş gördüm düşüncede
Sanki her anı bir bilmece

“Aklımla yarışırken
Çıkarımla koşarken
Seni hiç tanımazken

Gözlerinde ışıltılar
Seyrettiğim çocuk

Gülümsemelerinle
İçimi, sevince boğan çocuk

Zamandan kendini kurtarmayanın, geleceğe hazırlanamayacağını düşünüyorum
Zamanın, geçmişin kalıplarıyla insanı tutukladığına inanıyorum

Geçmişin zincirleri, zamanın meydanlarını dolduruyor
Donmuş, dondurulmuş heykeller insanları kalbinden tutukluyor

Bazen kafam karışıyor
Beni kıranlar mı daha fazla, yoksa kırdıklarım mı?

Hani belki eşit geliyor
Diyelim ki eşit gelse, kendim kendime teselli bulayım mı?

Bal yer misin?
Özgürlükler aşkına
Yoz düşüncelerden

Bal tutar mısın?
Misali yalamalar aşkına

Her insanın bir hayatı var
İnsan için dünya geniş zaman dar
Geriye doğru masal, ileriye doğru umut bir hayat yaşadım
Çoğu kez yanıldım, aldandım, şaşkınlıkla kafamı kaşıdım

Bana öğrettikleri özgürlükle tarihi yerdim

Biraz kendime gelmem gerekli
İçimdeki duygular tedirginleşti
Rahatın battığı anlar olur hani
Anlaşılmaz duygular çemberi
Zehir zemberek, yaşama çevrili

Yüreğim doğayla bütünleştiğinde
Huzur doğuyor bütün benliğime

Uzaklar yakın oluyor gözlerime
Kalpler değiyor sevgiyle kalbime