Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Oturmuş televizyonun başına
Bir belgesel seyrediyorum
Belgesel bir bakış tutuyordu
İkinci dünya savaşına

Önce Avrupa İmparatoru

Kalabalıkta sohbet vardı
Oturdum dinlemeye başladım
Kırk yaşlarında biri
Anlatıyordu başından geçenleri
Sohbetin sonuna rastladım
Dinledim final sözleri

Kapa gözlerini
Diyorlar bana
Kapasam gözlerimi
Görmeyeceğim sanıyorlar
Açık benim yürek gözlerim
Kapatsam da gözlerimi

Kuşun aklı
Beni aldı
Bir havalandı
Pür dışarı
Kayıplara karıştı
Akıl kaldı

Tanrı yoktur biline
İnsanım doğa içinde biz bize
Doğduk doğayla ölürüz doğaya
Bilinmedik bir var oluş gayesiyle
Çözemediğimiz sırlar içinde
Ulaşırız belki bilimle yaşamın özüne

Zaman değişti
Anlayamadım
Değişen zaman değildi
Değişerek kendimi kandırdım

Zamana egemen olamayan

Mırıltı
Zırıltı
Şırıltı
Herhalde en iyisi bu

Hayat mırıltılarla geçiyor

Korkularımı itiraf etmek
Ne zor şeymiş?
Anladım ki tüm cesaret gösterilerim
Bilinçaltında korkularımın gösterisiymiş

Korku / cesaret arasında

Ah dostum “felsefenin çivisi çıkmış” diyorlar, asla denilenlere aldırma
Aklı kıtlar “dünyanın çivisi çıktı” diyorlar ya, yalan, onlara da inanma
Akıl, mantık, irade, tuş olmuş çıkara, çıkarlar çıkmış Kaf dağına, ayyuka
Asillik, iyilik pazara düşmüş, beş para etmiyor, kelepir mallar, tu kaka

Acele kan aranıyor, şöyle asilinden, bulunmaz Hint kumaşına dönmüş ya

Yağmurlar arkası
Gün ortası
Güneş altı
Deniz havası
Kokular topraksı
İçim burkuluyor