Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Yine yağmurlar yağıyor yüreğime
Dünyanın bütün pislikleri üstünde
Boran, fırtına, hortumla yükselenler
Acı, ağıt, kan, düşüyorlar yüreğime

Karabulut, arkanda ne var? Söyle

Kalem tutan ellere, öpülesi eller diye bakarım, yarın güneş doğacak
Kan kırmızısı, sırıtkan gülüşler bitecek, ağlamak yarınlarda yok olacak
Kara bahtıma söz yok, düşlerim, kalbim, aklım, ufkum, yarınım umutla dolacak
Külkedisi masallar yerine, hayatın gerçekleri çiçeklerini açacak

Kinim, öfkem, sen sus artık, kalbime sevgi, saygı, paylaşım değerleri doğdu bak

1. Adım

Eskiden de gözler bozuluyordu
Kimi miyop, kimi hipermetrop oluyordu
Kimi de astigmata yakalanıyordu.
Ama insanlar bilmiyordu

Islak hava içime işliyor
Koyu havanın gölgesi yok
Her taraf pus, nem çok
Pencereler buharlı
Havanın ardı kapalı
Uzaktaki dağlar karlı

K
Karışık duygular içindeyim
Kızıllıklar ötesinde düşlerim
Kırmızı işaretli yollardan
Korkmadan ilerleyerek geldim
Kalın çizgiler yok hayatımda

Girdabın düşüne girdim düşüncede
Düşünceyi düşündüm girdabın içinde
Dön dolaş, fikirler hep aynı yerde

Daire oldum bir çemberin merkezine
Döndüm dolaştım tekerlemecesine

Bana özgürlüğümü ver ey zaman
Mekânımın şartları ne olursa olsun

Arzularımın sınırları yok bilirsin
İsteklerimse hiç bitmez bilesin
Yiyeceklerim, içeceklerim var

Kıştan öte ne var bahardan başka?
Baharların kökenindeki kışlara
Kalemden hüzün damlarken mısralara
Fikirler de ulaşacak mı baharlara?

Söylem etnik, ideolojik, mezhepçilik

Birden bire
Her şey tersine
Dönerse
Ne söylenir kalbe?
Dayanamaz ise

Deliye kurban oldum
Çok ama çok cesurdu
Akıllıya kahroldum
Çıkar peşinde yoruldu

Dürüst mü dürüst delicesine