Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Gençlik yıllarımda
Okuduğum bir kitapta
İlginç bir hikâye vardı
Afrika’nın ilkel insanları
Yaşadıkları zorluklara
Açlığa ve sefalete

Bayramda çocuklarıyla
Karşılaşıp adını andığım
Bekir Çelik* amcamdan
Dinlediğim harika hikâye
İşte ibret dolu bilgileriyle

Sol yanım acırken
Sağ yanımda sen varsın
Sevgimle büyüttüğüm
Saygımla yaşattığım
Sözümün gerçeğinde
Silinmeyecek şekilde

Çetin günler yaşıyorum
Çilesi bitmeyecek günler sanki
Çocukların ağlayışlarını duyuyorum
Çocuklar hiç gülmeyecekmiş gibi
Çeşitli sözler dolaşıyor sürekli
Çok kötü olacakmış gelecek

Vurdumduymaz mıyım?
Vurgun yemiş hayatıma
Volkanlaşan yaralarıma
Vitrindeyim bakıyorum
Vakitsiz duruşlarıma

Yolda arkadaşıma rastladım
Yarenlik ettik bir müddet
Yakın arkadaşlıklarımızı
Yeniden andık hararetle

Yolumuz uzundu ölüme

Suskunca
Suskunlukta

Susturdun
Susturdum
Susturuldun

Yaşam ölümü biriktirmektir
Yeniden her gün ölüm birikir

Yetişmek, niye koşuyorsun?
Yeşermek, niye sararıyorsun?

İlkeldim
İlk eldim

Kuşlar kadar özgür
Gökyüzü kadar hür
Çağlayan kadar gür

Hoşgörüyü
Avuçlarıma aldım
Kor gibi yakıyor elimi

Avuçlarıma baktım
Hoşgörünün gerçekleri