Mehmet Cıngır Şiirleri - Şair Mehmet Cıngır

Yediğimiz kuru ekmek olsa da üç öğün
Mutluluk veriyor bize sonsuzluğu göğün
Kuru ekmekle de olsa Çok şükür Allah’a
Doydu karnımız,açtı çiçekler yine bugün…

Yediğimiz ekmek olsa da kuru ve bayat,

Gezerken sokak ortasında bitkin,yorgun,derbeder
Yoluma çıktı yalnızlık,dolaşmaya başladık beraber.
Acele yaşadım gençliğimi,vakit bulamadım aşka
Çalmadı kimse kapımı dostum yalnızlıktan başka.

Her geçen yıl,bir çentik attı yaşlanan alnıma

Denizleri bile yanıltır acılarım,
Dağlardan daha yücedir dertlerim.
Bir sendin sevilen ve sevenim.
Yokluğunda senin,yandı hayallerim.
Çöl acılarıyla çürür bedenim.
Yine de seni arar günahkâr gözlerim;

Tepesinde gezdim ben yıllarca acıların,
Topladım kalbimde acının meyvelerini.
Dinlerken sen hikâyelerini bacıların,
Kırdım ben bir bir sükûtun pervanelerini.

Öz varlığımı armağan etmiştim sana ben

Unutma beni diyorsun bana
Ne zaman unuttum ki ben seni?
Sor istersen yaşadığım her âna,
Anlatsın an be an beni sana.

Canımın ayrılmaz parçası canın,

Biliyorum bu sevda sakat,
Bu sevda delice,çocukça…
Unutmaya çalışıyorum; fakat
Daha çok hatırlıyorum unuttukça…

Bir intihar çölünde umarsız duruyorum
Yıkıldı gönlümdeki o bin odalı saray
Savruldu fırtınada gemi, kırıldı direk
Gözlerin midir balıkların gözündeki renk?
Gölgen midir yoksa avuçlarımda gizlenen
Yalnızlık mıdır benim rüyalarıma giren

Uyan ey gözlerim derin uykudan!
Uyan,aşkın rengine sen de boyan,
Aşka çağırıyor seherde ezan,
Uyan ey gözlerim derin uykudan!

Budur bu âlemde en hayırlı iş

Kışın bağrında hep tipi var,kar vardır,
Herkesi görüp gözeten bir yâr vardır.
Üzülme sen,kara kış kararıp kalmaz!
Her kışın koyununda bir bahar vardır.

Dik dur ki hep, dünya önünde eğilsin,

Sevmem yanmayı, sevmem donmayı,
Sevmem kandırmayı, sevmem kandırılmayı;
Fakat severim sevmeyi,severim sevilmeyi;
Severim seveni,severim sevileni…
Severim okumayı, severim okunmayı…
Severim yüreğe dokunmayı.